บทที่ 1819

หยางเจียนมองฉางเอ๋อและยิ้ม “พระมเหลีฉางเอ๋อ ท่านหลบเลี่ยงความเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของจักรพรรดิโฮ่วอี้ไม่ได้หรอก ท่านน่าจะกลับไปกับกระหม่อมเพื่อช่วยสืบสวน…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ฉางเอ๋อก็ขัดจังหวะเขา

“หยางเจียนเลิกโกหกข้าได้แล้ว อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไร ข้าอยู่กับจักรพรรดิโฮ่วอี้มามากกว่าพันปี ความสัมพันธ์ของเรามั่นคง ส่วนเจ้าเป็นแค่คนใต้บังคับบัญชาของพระองค์เท่านั้น เจ้าฉวยโอกาสมายึดบัลลังก์ทั้งที่ฝ่าบาทเพิ่งสวรรคตไป เจ้าคนเลว ตอนนี้เจ้ายังมาหมายตาข้าอีกรึ? เจ้าคิดว่าคู่ควรกับข้ารึ?” ฉางเอ๋อดูฉุนเฉียวขณะที่พูดอย่างเย็นชา

บริเวณนั้นเงียบกริบ ทุกคนต่างก็มองฉางเอ๋อ

‘พระนาง… พระนางกล้าเรียกหยางเจียนว่าคนเลวเหรอ? แม้ว่าพระนางคือมเหสีฉางเอ๋อก็ตาม แต่ตอนนี้หยางเจียนเป็นจักรพรรดิ พระนางกล้าตวาดเขาต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร?’

ในทวีปโมอาน่าเหนือจักรพรรดินั้นถือว่าอยู่ในตำแหน่งสูงสุด จะมีใครกล้าพูดกับจักรพรรดิด้วยท่าทางแบบนั้นกัน?

สีหน้าหยางเจียนเปลี่ยนไปฉับพลัน จะเกิดอะไรขึ้นกับชื่อเสียงของเขาหากว่าฉางเอ๋อตวาดด่าเขาแบบนี้ต่อหน้าพวกทหารทั้งหลาย?

ตอนนั้นบรรยากาศตึงเครียดมาก บรรดาทหารต่างก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

สำหรับแดร์ริล ในใจเขานั้นตื่นเต้นยินดีมาก

‘ฉางเอ๋อนั้นสมเป็นเทพธิดาจันทราจริง ๆ เธอนั้นมีบุคลิกแข็งแกร่งและตรงไปตรงมา เธอกล้าที่จะตวาดหยางเจียนต่อหน้าทุกคนหลังจากที่โดนฉันหลอก’

สุดท้ายแล้วหยางเจียนก็หัวเราะและมองฉางเอ๋อก่อนบอกว่า “ไม่ว่าท่านจะเห็นด้วยกับกระหม่อมหรือไม่ ท่านก็มีส่วนในการสวรรคตของจักรพรรดิ ท่านต้องไปพระราชวังกับข้า”

ขณะที่พูดเช่นนั้นหยางจินก็ยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน แต่ในใจเขาเดือดจัด

ตั้งแต่ที่เขาได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเขา หยางเจียนตัดสินใจแล้วว่าไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องพาฉางเอ๋อกลับไปด้วยให้ได้

หยางเจียนโมโหและมองดูฉางเอ๋อขณะที่ยิ้มอย่างชั่วร้าย