บทที่ 1820

’เวร’ เมื่อได้เห็นเช่นนั้นแดร์ริลก็กำหมัดอย่างฉุนเฉียว

หยางเจียนบ้าไปแล้ว

‘แล้วศิษย์พี่ซู่หรง ท่านดีไวน์และฉันจะต่อสู้กับทหารตั้ง 100,000 นายได้ยังไง?’ เขาคิด

จังหวะนั้นดีไวน์ก็ขวางแดร์ริลไว้และหยิบโอสถบางอย่างออกมาจากกระเป๋า จากนั้นเขาก็มอบให้แดร์ริล ซู่หรง และคนอื่น ๆ “กินเข้าไปเร็ว”

เม็ดโอสถพวกนั้นเป็นสีขาว เงาวับและมีกลิ่นหอม แดร์ริล ซู่หรงและคนอื่น ๆ ต่างก็กินเข้าไปอย่างไม่ลังเล

ปัง

ตอนนั้นดีไวน์ก็ยกมือขึ้นพร้อมเริ่มร่ายมนตร์ พลังแข็งแกร่งระเบิดออกมาจากร่างเขา ทำให้ต้นไม้ในรัศมีหลายไมล์เหี่ยวแห้ง

นอกจากพวกต้นไม้ที่เหี่ยวแห้งแล้ว ยังมีควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นไปในอากาศและมุ่งไปหากองทัพโมอาน่าเหนือ

ในฐานะเทพโอสถ ทักษะของดีไวน์นั้นคือการใช้พืชและสมุนไพรให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด ที่จริงต้นไม้ที่อยู่รายรอบพวกเขานั้นไม่มีพิษแถมยังมีสมุนไพรที่เป็นยาปนอยู่ แต่ว่าดีไวน์ใช้กระบวนท่าของเขาเปลี่ยนพวกมันให้เป็นพืชพิษ

เม็ดโอสถที่เกษตรเทวะมอบให้แดร์ริลและคนอื่น ๆ ก็คือยาแก้พิษ

ตึง ตึง

พริบตาเดียวบรรดาทหารก็พากันล้มลงกับพื้นเมื่อสัมผัสกับหมอกควันนั้น ใบหน้าเป็นสีดำคล้ำและก็หยุดหายใจ

เพียงไม่ถึงนาทีทหาร 20,000 จาก 100,000 นายก็ตายไปเพราะควันพิษ ทหารบางคนตายไปทันทีโดยที่ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ