บทที่ 1823

ซูซานอยากจะตายเสียให้ได้ในตอนนั้น หากเป็นเช่นนั้นเธอจะได้ไม่ต้องทนรับความอัปยศอดสูจากโดน็อก แต่ทว่าเธอยังคงไม่ได้หาทางแก้แค้นให้กับสามีของเธอที่ตายลงอย่างอนาถ มันคงจะไม่คุ้มหากเธอจะต้องตายเช่นนั้น

เฮือก!

ขุนนางที่อยู่รอบ ๆ มองหน้ากันและเริ่มพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้

“ท่านองคมนตรีเมาหรือเปล่า?”

“เขาจะรังแกผู้หญิงได้ยังไง? ช่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย”

“จุ๊ ๆ พูดเบา ๆ หน่อย อย่าให้เขาได้ยินเชียวนะ”

ในบรรดาบทสนทนานั้นขุนนางหลายคนรู้สึกว่าโดน็อกทำเกินเหตุไป แต่พวกเขาก็ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นออกมาดัง ๆ โดน็อกอยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจสูงส่งและมีประวัติการทำสงครามที่ยอดเยี่ยมและไม่มีใครกล้าที่จะต่อต้านเขา

“เร็วสิ”

ในตอนนั้นเองโดน็อกไม่ได้สนใจที่จะพูดอะไรต่อไปมากกว่านี้เมื่อเห็นใบหน้าที่อับอายและเกรี้ยวกราดของซูซานในขณะที่กำลังลังเลอยู่ เขากระตุ้นเธออย่างเย็นชา “ดูเหมือนว่าเธออยากจะอวดรูปร่างของเธอต่อหน้าฝูงชนสินะ เพราะเธอไม่อยากรินไวน์ให้ฉัน”

จากนั้นโดน็อกก็ลุกขึ้นและจับแขนของซูซานพร้อมกับที่กำลังจะฉีกเสื้อผ้าของเธอออก

"นี่แก…"

ซูซานรู้สึกอับอายอย่างมากด้วยความโกรธ เธอพยายามดิ้นแต่แขนของเธอถูกโดน็อกจับไว้แน่นและเธอไม่อาจแม้แต่จะหลุดออกมาได้ เธอเอาแต่ตะโกนว่า “ปล่อยฉัน ปล่อยฉันนะ…”

ดวงตาของซูซานเต็มไปด้วยน้ำตาอันโศกเศร้าในขณะที่เธอตะโกนออกมา

ตอนแรกโดน็อกฆ่าสามีของเธอ แล้วตอนนี้ก็มาทำให้เธออับอายขายหน้า

‘พระเจ้า ทำไมคุณถึงไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ทำไมคุณถึงปล่อยให้ปีศาจยังคงเป็นอิสระอยู่?’

“หยุดซะ”

เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของซูซานกำลังจะขาดออกเสียงทุ้มต่ำก็พลันดังขึ้น มันไม่ดังมากนักแต่มันเต็มไปด้วยอำนาจ

เขาคือจักรพรรดิเวสต์ริงตัน!