บทที่ 1826

ปรากฏว่าด้านล่างของภูเขากาลีนัั้นเป็นโพรงกลวง หยางเจียนและซู่หรงได้ทำให้ภูเขาทั้งลูกกลายเป็นถ้ำภายในชั่วพริบตา การเกิดหลุมขนาดใหญ่เช่นนี้กลายเป็นว่าได้ทำให้แดร์ริลร่วงตกลงไป

หลุมนั้นมืดสนิทและเขาก็ไม่รู้ว่ามันลึกแค่ไหน

สิ่งที่ทำให้แดร์ริลวิตกกังวลมากกว่าการร่วงตกลงมาก็คือบริเวณรอบ ๆ ที่มืดสนิท เขามองไม่เห็นแม้แต่มือของเขาไม่ว่าเขาจะยืดเหยียดมันออกไปตรงหน้าเขาก็ตาม ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เขามองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าลิลี่ ซู่หรงและคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหน

“ลิลี่ ศิษย์พี่ซู่หรง ท่านดีไวน์ ฟาร์เมอร์…” แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอย่างกังวล

“โอ้ว! โอ้ว!”

แดร์ริลรู้สึกได้ถึงออร่าที่แข็งแกร่งมากมาจากด้านล่างก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ยิ่งอ่อร่านั้นโหมกระหึ่มอย่างรุนแรงมากขึ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งจมลึกลงไปเท่านั้น

แดร์ริลตกตะลึงและรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

แรงโหมกระหึ่มจากด้านล่างให้ความรู้สึกราวกับเป็นม่านเวทมนตร์

‘ช่างน่าแปลกจริง ๆ จะมีม่านเวทมนตร์อยู่ใต้ภูเขากาลีได้ยังไงกัน?’

ฟึ่บบ!

ทันใดนั้นเองแดร์ริลก็รู้สึกถึงออร่าที่แข็งแกร่งพุ่งเข้ามาหาเขาในตอนที่เขามีความคิดนั้นที่อยู่ในหัว แล้วจู่ ๆ เขาก็รู้สึกเวียนหัว เขาได้เข้ามายังม่านเวทมนตร์เสียแล้ว

ตุ้บ!

ทันทีที่แดร์ริลรู้สึกตัวเท้าทั้งสองข้างของเขาก็แตะอยู่ที่พื้นแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะเตรียมใจไว้แล้วด้วยนิสัยของเขา แต่แดร์ริลก็ยังคงสะดุดถอยหลังไปหลายก้าว

เมื่อทรงตัวได้แดร์ริลก็รีบสำรวจดูรอบ ๆ อย่างรวดเร็วและรู้สึกหดหู่ใจอย่างมากในทันที

ที่ด้านล่างนี้มืดสนิทและเขาไม่อาจมองเห็นอะไรได้เลย

เฟี้ยว!

ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวมาจากด้านบน แดร์ริลมองเห็นร่างที่ตกลงมาอย่างคร่าว ๆ เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่มืดสนิท

“โอ๊ย…”

ในตอนที่ร่างนั้นตกลงมา เธอสะดุ้งเบา ๆ แม้ว่าเสียงของเธอจะแผ่วเบามาก แต่ก็ฟังดูเหมือนเธอกำลังเจ็บปวดอยู่

เธอต้องขาแพลงตอนร่วงตกลงมาเป็นแน่

“ลิลี่?”