บทที่ 1825

ฟึ่บบ!

ออร่าที่แข็งแกร่งปะทุออกมาจากร่างของโดน็อก เมื่อเขาพูดจบและอัดโจมตีอย่างรุนแรงไปยังจักรพรรดิเวสต์ริงตัน

ฉึ่บ!

ขุนนางทั้งหมดตกตะลึงเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น

โดน็อกต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ! เขากล้าฆ่าจักรพรรดิเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ได้อย่างไร?

ซูซานตัวสั่นเทาด้วยความงุนงง

ตอนแรกเธอคิดว่าโดน็อกจะถูกขังอยู่ในคุกและเธอคงไม่จำเป็นต้องทนรับความอัปยศอดสูจากเขาอีกแล้ว เธอไม่คาดคิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันและไม่อาจตอบโต้ได้ทันเวลาเช่นนี้

จักรพรรดิเวสต์ริงตันยิ่งหวาดกลัวและโกรธจัด เขาอยากหลบหลีกการโจมตี แต่โดน็อกนั้นรวดเร็วเกินไป เขาไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีนี้ได้ พลังของจักรพรรดิเวสต์ริงตันเองก็ค่อนข้างแข็งแกร่งเช่นกัน แต่ก็อ่อนกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับโดน็อก

ในท้ายที่สุดแล้ว โดน็อกมีการช่วยเสริมอันสุดยอดของขวานแยกนภาที่เป็นอาวุธมหาประลัยซึ่งทำให้ความเร็วในการบ่มเพาะของเขาเร็วกว่าผู้บ่มเพาะทั่วไปมาก จนแม้แต่จักรพรรดิเวสต์ริงตันที่มีสมุนไพรหายากและมีค่าของเขาก็ไม่อาจต่อกรกับโดน็อกได้

โครม!

การโจมตีนั้นมีพลังภายในของโดน็อกอยู่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ มันได้กระแทกเข้าไปในเส้นเลือดหัวใจของจักรพรรดิเวสต์ริงตันอย่างรุนแรง จากนั้นเขาก็ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะกระเด็นออกไป

จักรพรรดิเวสต์ริงตันกระแทกบัลลังก์ที่อยู่ข้างหลังเขาและกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตรก่อนที่จะกระแทกเข้ากับกำแพงทองคำด้านหลังและร่วงตกลงไปที่พื้น

ทันทีที่เขาร่วงตกลงบนพื้น จักรพรรดิเวสต์ริงตันก็กระอักเลือดออกมาอย่างรุนแรง พร้อมกับจ้องมองไปที่โดน็อกอย่างฝืนใจก่อนจะสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายไป

เฮือก!

ทุกคนต่างตึงเครียดพร้อมกับความงุนงงเมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ พวกเขาตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง

โดน็อกโหดร้ายเกินไป เขาฆ่าจักรพรรดิเวสต์ริงตันไปแล้วจริง ๆ

เนื่องจากความตกใจ ไม่มีขุนนางคนไหนก้าวออกมาเพื่อร้องไห้ให้กับจักรพรรดิเวสต์ริงตันเลย เพราะจิตใจของพวกเขามีแต่ความกลัวและความหวาดผวา

ซูซานรู้สึกงุนงงอย่างมากเช่นกัน ‘เขาช่างโหดร้ายเสียจริง เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?’

“ทุกคน”

ตอนนี้โดน็อกได้ค่อย ๆ ก้าวเดินไปที่ด้านหน้าของบัลลังก์มังกรที่พังทลายลง พร้อมกับกวาดตามองไปรอบ ๆ และพูดว่า “ผู้ที่ติดตามฉันจะมีชีวิตรอด ส่วนผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามจะต้องตาย ตัดสินใจเอาด้วยตัวเองก็แล้วกันว่าความภักดีของพวกคุณอยู่ที่ไหน”

เสียงของเขาไม่ดังมากนักแต่ฟังดูมีอำนาจและน่าเกรงขาม มันท่วมท้นจนผู้คนหายใจไม่ออก

“ข้าน้อยผู้ต่ำต้อยของคารวะฝ่าบาทพะยะค่ะ”