บทที่ 1828

ใบหน้าที่งดงามของฉางเอ๋อแดงก่ำเมื่อสิ้นสุดคำพูดสุดท้ายของเธอ พร้อมกับที่เธอระงับความอับอายและความโกรธในใจเอาไว้

เธอคงจะไม่อยากให้คนหยาบคายอย่างแดร์ริลอุ้มเธอถ้าหากว่าสถานที่แห่งนี้ไม่มืดเสียเกินไปขนาดนี้

‘บ้าไปแล้ว! นี่คือฉางเอ๋อจริง ๆ เหรอ?’

จู่ ๆ แดร์ริลก็ตกตะลึงไปในขณะที่เขามองฉางเอ๋อด้วยความงุนงง

แดร์ริลหัวเราะเบา ๆ และพยักหน้า “ฮ่าฮ่า… ได้พะยะค่ะ กระหม่อมจะยอมลำบากเล็กน้อยเพื่ออุ้มท่าน เพราะว่าพระมเหสีฉางเอ๋ออุตส่าห์เอ่ยปากร้องขอ”

ฟู่ว!

ใบหน้าของฉางเอ๋อรู้สึกร้อนผ่าวเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธออับอายและโกรธมาก “เจ้าหุบปากของเจ้าไปซะ...”

‘เจ้าคนหยาบคายคนนี้ไม่เพียงแค่ฉลาดแกมโกงและเจ้าเล่ห์เท่านั้น เขายังพูดจาแต่เรื่องหยาบคาย ข้าจะฆ่าเขาด้วยตัวของข้าเองเพื่อคลายความเกลียดชังลงในตอนที่ข้าปลอดภัยและได้กู้ชื่อเสียงของข้าแล้ว’

แดร์ริลเงียบปากลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความโกรธของฉางเอ๋อและไม่กล้าแกล้งเธออีกต่อไป

จากนั้นแดร์ริลก็อุ้มฉางเอ๋อขึ้นมาและเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

เฮือก!

ในขณะนั้นเอง แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างกับร่างอันนุ่มนิ่มในอ้อมแขนของเขา

‘ตัวหอมจัง’

ร่างกายของฉางเอ๋อเกร็งอย่างมากพร้อมกับหัวใจของเธอที่แทบจะหลุดออกมา ในขณะเดียวกันนั้นเอง เธอก็รู้สึกประหม่าอย่างมากเช่นเดียวกัน

เธอยังคงเร่งเร้าเพื่อปกปิดความกังวลใจของเธอ “ไปเร็วกว่านี้อีกสิ ทำไมเจ้าถึงช้านัก?”

“พระมเหสีฉางเอ๋อ กระหม่อมจะไปเร็วกว่านี้ได้อย่างไรในเมื่อกระหม่อมอุ้มพระองค์อยู่?”

“นี่เจ้า…”