บทที่ 1842

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างก็อึ้งงันไป ตอนแรกพวกเขามองแดร์ริลและจากนั้นก็หันไปมองฉางเอ๋อ

พวกเขาสองคนมาด้วยกันอย่างนั้นเหรอ?

นี่มันดูเหมือนไม่ถูกต้องเลย ผู้ชายคนนี้แต่งตัวซ่อมซ่อมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นหัวขโมยต่ำชั้น ส่วนทางคุณผู้หญิงนั้นสวยงามราวนางฟ้า ทำไมพวกเขาถึงมาด้วยกันได้?

นิโคสัสหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เขาจะถามฉางเอ๋ออย่างสุภาพ “คุณผู้หญิง คุณรู้จักเขาไหมครับ?” ท่าทางของเขาต่างจากตอนที่พูดกับแดร์ริลลิบลับ

เพราะว่าผู้หญิงงดงามแบบนี้จะไปอยู่กับคนแบบแดร์ริลได้อย่างไรกันล่ะ?

“ข้า–”

นี่เป็นคำถามที่ยากจะตอบ ฉางเอ๋อกัดปากแน่นและส่ายหน้า เธอบอกว่า “ข้าไม่รู้จักเขา ข้าอยู่ในห้องน้ำจู่ ๆ เขาก็โผล่เข้ามา”

ฉางเอ๋อนั้นฉลาดสถานการณ์ตอนนี้ไม่ถูกต้อง เธอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับแดร์ริลและเธอก็ไม่ต้องการมีปัญหา อีกอย่างเธอก็โดนสกัดจุดไว้ เธอไม่สามารถรับมือกับพวกผู้บ่มเพาะได้ไม่ต้องนับพวกยามนี่เลย

ที่สำคัญแดร์ริลคอยเย้าแหย่กลั่นแกล้งเธอมาตลอดเธอนั้นรำคาญเขามากอยู่แล้ว ตอนนั้นเธอรู้สึกตื่นเต้นที่คนพวกนี้คิดว่าเขาเป็นขโมย เธอแทบทนรอให้แดร์ริลโดนสั่งสอนไม่ไหว

“นี่แก”

นิโคลัสมองแดร์ริลและยิ้มด้วยท่าทางเหนือกว่า เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณผู้หญิงท่านนี้บอกว่าเธอไม่รู้จักแก นี่พิสูจน์ได้ว่าแกแอบเข้ามาในนี้ อย่าปฏิเสธเลย”

นิโคลัสไม่อยากเสียเวลาพูดอะไรมาก เขาโบกมือ “จับมันซะ”

ฮือฮา

ยามจำนวนหนึ่งรีบพุ่งเข้ามาหาแดร์ริล

แดร๋ริลส่ายหัวและแอบถอนใจจากนั้นเขาก็สะบัดข้อมือ เขาอธิบายตัวเองไปแล้วแต่ยามพวกนี้ก็ยังอยากหาเรื่องเขา

ด้วยพลังของเขานั้น ยามพวกนี้จะนับเป็นอะไรได้