บทที่ 1844

”นี่แกอยากจะให้ฉันตายเหรอไง?” เฟลิกซ์ยิ่งโมโหเดือด เขาตะโกนอย่างมีโทสะใส่นิโคลัสขณะที่เขาตรึงนิโคลัสไว้กับพื้นและรัวเตะเขาไม่ยั้ง

เฟลิกซ์ตะคอกใส่นิโคลัส “ไอ้โง่ ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดูคนแค่ภายนอกเวลาทำธุรกิจน่ะ? แกจะทำตัวเสียมารยาทกับแขกไม่ได้–”

“นายใหญ่”

นิโคลัสตะโกน เขารู้สึกเสียใจมาก ดวงตาแดงก่ำขณะที่พูดว่า “นายใหญ๋ ผมทำอย่างที่คุณสอนผม แต่ว่าชายคนนี้ไม่ใช่แขกของเรา เขาเป็นคนไม่สำคัญที่แอบเข้ามาในกาสิโน”

เฟลิกซ์ตัวสั่นเทิ้มเพราะความโมโห เขาชี้ไปที่แดร์ริลและบอกว่า “คนไม่สำคัญเหรอ? แกตาบอดเหรอไง? แกรูัไหมว่าถ้าไม่มีเขาฉันก็ไม่มีวันนี้? เขาคือวีรบุรุษของจักรวาลโลก คนที่ฉันจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณเขาไปตลอดชีวิต เขาคือประมุขสำนักประตูสุราลัย แดร์ริล ดาร์บี้ ดาร์บี้ผู้ไร้พ่าย แกกล้าดียังไงไปเรียกเขาว่าคนไม่สำคัญ? วันนี้ฉันน่าจะฆ่าแกซะ!”

อะไรนะ?

ทุกคนต่างก็พากันพูดไม่ออก

นิโคลัสนั้นตื่นตะลึงมาก เขามาทำงานกับเฟลิกซ์ได้ไม่นานและเพิ่งได้เลื่อนขั้นเมื่อไม่กี่ปีมานี้ แต่เขารู้ว่าเฟลิกซ์เคยบอกว่าก่อนที่จะมาเป็นายใหญ่นั้นชีวิตเขาเลวร้ายแค่ไหน ลูกพี่แดร์ริลช่วยเขาไว้เพื่อให้ได้ความสำเร็จนี้มา

นิโคลัสไม่คิดไม่ฝันว่าชายท่าทางยากจนนี้คือลูกพี่แดร์ริลของเฟลิกซ์

เขายิ่งไม่คาดว่านี่คือแดร์ริล ดาร์บี้ที่มีชื่อเสียงก้องโลก

เอ่อ…

ฉางเอ๋อเองก็อับจนคำพูดเช่นกัน

ตอนนั้นเธอรู้สึกแข้งขาอ่อนแรง เธอตัวสั่นขณะที่เดินถอยหลังไปสองสามก้าว

เธอคิดว่าเมื่อหัวหน้าเบลคลีย์มาถึงแล้วแดร์ริลต้องอยู่ในสภาพน่าสังเวชแน่ แต่กลายเป็นว่านักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่นี้นับถือแดร์ริลอย่างมาก

‘เป็นแบบนี้ได้ยังไง? ชายคนนี้เป็นแค่ไพร่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงมีความสามารถเยี่ยงนี้ได้?’

ฉางเอ๋ออยู่ในทวีปโมอาน่าเหนือมาหลายปี เธอแทบไม่ได้ออกมาข้างนอกเลย เธอรู้ว่าแดร์ริลนั้นมีชื่อเสียงในทวีปอื่น ๆ แต่เธอคิดว่าก็เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าลือเท่านั้น เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะโด่งดังจริง ๆ