บทที่ 1846

แดร์ริลก็ไม่ได้อยากจะเอาเรื่องอะไรกับฉางเอ๋อ แต่ว่าเธอมักจะดูถูกเขาอยู่เสมอดังนั้นเขาจึงอย่างจะแกล้งเธอหนัก ๆ โดยมีเฟลิกซ์ช่วยซะหน่อย

เอ่อ…

เฟลิกซ์เป็นคนฉลาด เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าแดร์ริลแค่ล้อเล่น? ตอนแรกเขาก็ตกใจแต่จากนั้นเขาก็ทำสีหน้ามืดครึ้ม

ต่อมาเฟลิกซ์หันไปหาฉางเอ๋อและบอกว่า “คุณผู้หญิง ลูกพี่แดร์ริลพูดถูก เราไม่สามารถปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่าย ๆ คุณบอกว่าคุณรู้จักลูกพี่แดร์ริลแล้วคุณเป็นอะไรกับเขาล่ะ?”

“ข้า-” ฉางเอ๋อกัดริมฝีปาก เธอรู้สึกสับสน

นั่นสิ แล้วเธอเป็นอะไรกับแดร์ริลกัน?

เพื่อนเหรอ? คนอย่างเขาไม่คู่ควรหรอก

แต่หากว่าเธอไม่พูดอะไรออกมาสักอย่าง เฟลิกซ์ก็จะไม่ปล่อยเธอไปแน่

ฉางเอ๋อกัดริมฝีปากอีกครั้ง หากว่าเป็นในสถานการณ์ปกติจะมีใครกล้ามาพูดกับเธอแบบนี้กัน? แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอโดนสกัดจุดอยู่และเธอไม่สามารถใช้พลังภายในได้เลยสักนิด

แดร์ริลแอบหัวเราะอีกครั้ง

เขายินดีมากจริง ๆ

ฉางเอ๋อนั้นสูงส่งและแข็งแกร่งมาตลอด เธอไม่คาดว่าจะต้องเจอสถานการณ์ลำบากเช่นนี้

แดร์ริลพ่นควันบุหรี่พลางยืนขึ้นและหัวเราะ เขาหันไปหาฉางเอ๋อและบอกว่า “เอาล่ะที่รัก ผมก็แค่ล้อคุณเล่นเท่านั้น ไม่ต้องจริงจังไปหรอก เฟลิกซ์นั้นเป็นพวกของเรา คุณก็ไม่ต้องถือตัวกับเขานักหรอก คุณบอกเขาไปได้เลยว่าเราเป็นอะไรกัน ไม่ต้องอายไปหรอก”

ว้าว

บรรดาผู้ชายทั้งหมดต่างก็อิจฉาเขาเหลือหลาย

แดร์ริลโชคดีแค่ไหนกันนะที่ได้สาวงามดุจนางฟ้าแบบนี้เป็นภรรยา?