บทที่ 1848

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมาเจอพวกเธออีกครั้งที่กาสิโน โชคชะตาช่างน่าพิศวงนัก

ขณะที่เขาคิดเรื่องนี้ แดร์ริลก็กำลังจะพาฉางเอ๋อออกไปจากกาสิโน สิ่งสำคัญที่สุดที่พวกเขาต้องทำตอนนี้ก็คือกลับไปและหาลิลี่ ซู่หรง และคนอื่น ๆ เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปพบปะกับพวกพี่น้องบ็อกซ์ล่ะ?

อีกอย่างเขาก็เอาแก่นแท้ของมังกรของพวกเขามา แล้วแดร์ริลจะมีหน้าไปพบพวกเธอได้อย่างไร?

ตอนนั้นทิฟฟานี่กำลังยุ่งอยู่กับไพ่เธอก็เลยไม่เห็นแดร์ริล แต่ว่าแอชลีย์ที่นั่งอยู่หันมาสบตากับเขาพอดี

“แดร์ริล ดาร์บี้เหรอ?”

“หยุดนะ”

เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเมื่อได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกอยู่ด้านหลัง แดร์ริลหยุดเดินและหันกลับไปมอง เขาเห็นแอชลีย์รีบวิ่งมาหาทั้งที่ใส่ส้นสูง เธออยากจะไล่ตามเขา ใบหน้างดงามของเธอเย็นชามาก

“โอ้ว”

ความวุ่นวายนั้นทำให้คนหันมาสนใจ ทุกคนต่างก็หันมาดูพวกเขาว่าจะเกิดอะไรขึ้น

จากนั้นทิฟฟานี่ก็เห็นแดร์ริลเหมือนกัน เธอตัวสั่นก่อนที่จะรีบพุ่งเข้ามาหาเขา เธอด่าเขาว่า “ดีจริง ๆ แดร์ริล นายกล้าดียังไงกลับมาที่เมืองว่านไห่อีก?”

ทิฟฟานี่ดูโกรธจัด แต่เธอก็ยังดูมีเสน่ห์และน่ารักน่าเอ็นดู

แดร์ริลยินดีมาก เขายิ้มและมองทิฟฟานี่ “แหม แหม พี่น้องตระกูลบ็อกซ์ ฉันไม่เจอพวกเธอสองคนมาตั้งนาน แต่ทำไมเหมือนว่าพวกเธอไม่อยากเจอฉันเลยล่ะ? แล้วทำไมฉันต้องไม่กล้ามาที่นี่ด้วย?”

“เลิกเสแสร้งได้แล้ว” ทิฟฟานี่คำราม เธอไม่อยากจะเสียเวลาพูดจาหวานหู “คืนแก่นแท้มังกรของตระกูลเรามานะ” เสียงเธอแม้ไม่ดังแต่ว่าก็เด็ดขาด

ฮือฮา

บอดี้การ์ดจำนวนหนึ่งในชุดสูทสีดำโผล่ออกมาทันที พวกเขามองแดร์ริลอย่างดุร้าย ดูเหมือนว่าพวกเขาพร้อมอัดแดร์ริลได้ทุกเมื่อ

‘โอ้?’