บทที่ 1849

”ไม่นะ”

แอชลีย์ที่เงียบมาตลอดตะโกนว่า “แดร์ริล วันนี้นายต้องมากับเราแล้วมาพบตระกูลเรา แล้วก็เอาแก่นแท้ของมังกรมาคืนเราด้วย”

แดร์ริลไม่เพียงแค่แข็งแกร่งเท่านั้นแต่ว่าเขายังเจ้าเล่ห์อีกด้วย วันนี้การที่พวกเขาได้เจอกันเป็นเรื่องบังเอิญเพราะฉะนั้นพวกเธอจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ไม่ได้

บรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย

ฉางเอ๋อนิ่วหน้า เธอแอบกังวลอยู่

‘ทำไมถึงมีปัญหาเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อนนะ? เราเพิ่งจัดการเรื่องในห้องนั้นจบไปเมื่อกี้ แล้วก็มีอีกเรื่องงอกขึ้นมา เจ้าแดร์ริลนี่กวนใจนัก การตามเขาก็มีแต่นำโชคร้ายมาให้ข้า’

ขณะที่เธอคิดเรื่องนี้ ฉางเอ๋ออดไม่ได้ที่จะหันไปมองแดร์ริลอย่างเกลียดชัง

“ถ้างั้นเธอต้องการยังไง?” แดร์ริลมองแอชลีย์ เขาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “คุณแอชลีย์ ฉันเอาแก่นแท้ของมังกรมาไม่ได้ตอนนี้ หยุดฉันไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ตอนที่ฉันว่างผมจะแวะไปหาพวกเธอ แบบนั้นคุณคิดว่ายังไง?”

“มีสองทางเลือก” สีหน้าแอชลีย์ว่างเปล่า เธอพูดอย่างเย็นชา “ไม่คืนแก่นแท้ของมังกรให้เรามา ก็ตามเรากลับไปที่ตระกูล ไม่มีทางเลือกที่สามแล้ว”

‘กรรม’

แดร์ริลรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ เขามองแอชลีย์พร้อมเลิกคิ้ว เขาบอกว่า “ถ้าฉันตามเธอกลับไปแล้วจะยังไง? ยังไงเธอก็ไม่ได้แก่นแท้ของมังกรกลับไป ทำไมถึงร้อนใจอยากให้ฉันกลับไปที่ตระกูลบ็อกซ์นัก? เธออยากให้ฉันเป็นเขยแต่งเข้าบ้านเธอหรือไง?”

แดร์ริลหมดความอดทนแล้ว

ทำไมพวกพี่น้องบ็อกซ์ถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้?

“นาย-”

แอชลีย์หน้าแดงขณะที่จ้องแดร์ริล เธออ้าปากแต่ก็ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมา เธอไม่คาดคิดว่าประมุขสำนักประตูสุราลัย วีรบุรุษจากจักรวาลโลกจะพูดจาหยาบคายลื่นเป็นปลาไหลแบบนี้

โอ้

บรรดาคนในกาสิโนต่างก็ส่งเสียงฮือฮา พวกเขามองแดร์ริลอย่างเคารพนับถือ