บทที่ 1850

ฉางเอ๋อพูดต่อ “ทำไมพวกเจ้าไม่ให้เราไปตอนนี้? จากนั้นเมื่อแดร์ริลว่างข้าจะทำให้เขากลับมาหาพวกเจ้าแล้วก็คืนแก่นแท้ของมังกรให้เจ้า แบบนั้นเป็นยังไง?”

จากนั้นฉางเฮ่อก็พูดว่า “หากว่าเจ้าไม่เชื่อเขา ข้าก็จะเป็นพยานให้”

เธอเป็นเทพธิดาจันทรา ดังนั้นเธอจึงรู้จักแก่นแท้ของมังกรและการใช้งานของมัน แต่ว่าแม้คนอื่นจะมองว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า แต่เธอก็เห็นว่ามันเป็นของธรรมดาเท่านั้น

ถึงอย่างไรในห้องมหาสมบัติใต้พิภพของทวีปโมอาน่าเหนือก็มีสมบัติมากมาย ทุกชิ้นต่างก็เป็นของหายากทั้งนั้น

“หืม?” สองสาวพี่น้องตกตะลึง ใบหน้างดงามของพวกเธอมีร่องรอยความตื่นเต้น

ทิฟฟานี่หัวเราะ “น่าสนใจ คุณจะเป็นพยานเหรอ? ทำไมฉันถึงต้องเชื่อถือคุณกัน?”

จากนั้นแอชลีย์ก็พยักหน้าและบอกว่า “ใช่ เราไม่รู้จักคุณ ทำไมเราถึงต้องฟังคุณด้วย? คุณเป็นใครล่ะ?”

ขวับ

สายตาทุกคนหันมาจับจ้องที่ฉางเอ๋อ พวกเขาต่างก็ตื่นตะลึงกับความงามของเธอแต่พวกเขาก็สงสัยมากเหมือนกัน

สวยอะไรอย่างนี้

แต่ว่าเธอเป็นใครกัน? แล้วเธอเป็นอะไรกับแดร์ริล? ทำไมเธอถึงต้องช่วยเขา?

“ข้าเหรอ?”

ฉางเอ๋อยิ้มบาง เธอไม่สนใจพวกฝูงชน เธอมองแอชลีย์และพูดอย่างนุ่มนวลว่า “ข้าคือฉางเอ๋อ– เทพธิดาจันทรา คงไม่มีปัญหาอะไรถ้าข้าจะเป็นพยานใช่ไหม?”

ใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงอารมณ์ใดขณะที่พูด แต่ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิ

ฉางเอ๋อไม่ได้อยากจะยื่นมือมายุ่งเกี่ยวอะไรกับเรื่องของแดร์ริล แต่ว่าเธอไม่คุ้นกับสภาพแวดล้อมที่นี่และไม่รู้อะไรเลย ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพึ่งแดร์ริลเท่านั้น

ที่สำคัญ ฉางเอ๋อก็ร้อนใจอยากกลับไปที่ทวีปโมอาน่าเหนือเพื่อจะกู้ชื่อเสียงคืนมา ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องช่วยแดร์ริล

หากแดร์ริลติดอยู่ที่นี่ เธอก็ต้องติดอยู่กับเขาด้วย

อะไรนะ?