บทที่ 1852

ในตอนนั้นเอง ขันทีคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องและพูดอย่างเคารพว่า “ฝ่าบาท มีคนกำลังขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทอยู่นอกวังพ่ะย่ะค่ะ ชื่อของเขาคือ ฟลอเรียน ดาร์บี้ และเขามาจากโลกใหม่ เขาอ้างว่าเขาเป็นเพื่อนพ่ะย่ะค่ะ”

‘ฟลอเรียน ดาร์บี้?’

โดน็อกวางแก้วไวน์ของเขาลง เขาหรี่ตาโดยไม่รู้ตัว

‘เขากำลังไปได้สวยในฐานะขุนนางในโลกใหม่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?’

โดน็อกยกมือขึ้น “ให้เขาเข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีตอบรับในทันทีก่อนที่เขาจะรีบออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน ขันทีก็พาคนสองคนซึ่งดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางเข้ามาในห้อง พวกเขาก็คือฟลอเรียนและยูมิ

“ฝ่าบาท!”

เมื่อครั้นที่พวกเขาอยู่ต่อหน้าโดน็อก ฟลอเรียนก็ดึงยูมิและคุกเข่าลงในทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ให้เกียรติและสุภาพมาก “กระหม่อม ฟลอเรียน ดาร์บี้พร้อมด้วยภรรยา ยูมิ กริฟฟ์มาที่นี่เพื่อต้อนรับฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะ!”

ภายในจิตใจของฟลอเรียนรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ในที่สุดพวกเขาก็ได้พบกับโดน็อกสักที พวกเขาจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

โดน็อกหัวเราะออกมาดัง ๆ เขายกมือขึ้น “ดาร์บี้ ลุกขึ้นได้แล้ว…”

สายตาของเขามองเขม็งไปที่ยูมิ โดน็อกตกตะลึงและรู้สึกตกใจที่เห็นเธอ

‘ช่างบังเอิญเสียจริง! ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของฟลอเรียนงั้นเหรอ?’ เขาหัวเราะกับตัวเอง

ในตอนที่โดน็อกท่องทะเลรอบเมืองตงไห่ เขาชนเข้ากับยูมิที่กำลังหลบหนีอยู่ เขาโกรธมากเมื่อรู้ว่าเธอมาจากตระกูลดาร์บี้และที่เธอเป็นพี่สะใภ้ของแดร์ริล เขาได้ทำให้เธอแปดเปื้อนด้วยเพราะเหตุนี้ จากนั้นเขาก็พาเธอไปด้วยจนได้ครอบครองขวานแยกนภา

มันเป็นฝันร้ายสำหรับยูมิ แต่มันเป็นสิ่งที่โดน็อกยังคงนึกถึงอยู่บ่อย ๆ

โว้ว…

ยูมิรู้สึกอึดอัดอย่างมากเมื่อรู้สึกได้ว่าโดน็อกกำลังจับจ้องมองมาที่เธออยู่ เธออยากจะหันหลังกลับและเดินออกไป แต่ทว่าเธอรู้สึกได้ถึงความโอ่อ่าของห้องนอนและพลังที่รุนแรงจากร่างของโดน็อก เธอรับรู้ว่าเธอทำได้เพียงแค่ก้มหัวลงและอดทนให้มันผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

“ดาร์บี้”

โดน็อกยิ้มและมองไปที่ฟลอเรียน “้เจ้าเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียงโด่งดังของเจ้าศักดินาเคนนี่ เจ้าไม่ลงรอยกับเขารึ? เจ้ามาที่นี่ทำไม?”

โดน็อกเป็นคนฉลาดและหลักแหลม เมื่อเขาเห็นสภาพการแต่งตัวของพวกเขา เขาก็รู้ได้ว่าพวกเขาไม่ได้มาที่นี่ในเรื่องของราชสำนัก

เฮ้อ!