บทที่ 1870

”ถ้างั้น คุณจะเอายังไง?” แดร์ริลไม่สนใจคำเยาะเย้ยของพวกเขา เขาจ้องมองแชสเท่านั้น

“เด็ก ๆ”

แชสยิ้มและพูดอย่างเย็นชา “ฉันเป็นคนยุติธรรม นายมีสองทางเลือก นายจ่ายเงินมาตอนนี้แล้วพวกนายทั้งคู่ก็ไปได้ หรือไม่งั้นนายก็ไปซะแล้วก็ทิ้งคนสวยนั่นไว้ที่นี่”

แชสชี้ไปที่ฉางเอ๋อขณะที่เขาพูดประโยคสุดท้าย พร้อมรอยยิ้มเปี่ยมตัณหาในดวงตา

แชสคิดว่าแดร์ริลเป็นแค่ชายยากจนที่ไม่มีปัญญาจะจ่ายค่าเฮลิคอปเตอร์ เขาคิดว่าการที่ปล่อยให้แดร์ริลไปโดยที่ทิ้งสาวงามเอาไว้ก็เป็นความใจดีมากแล้ว

“แบบนั้นไม่ได้หรอก” แดร์ริลปฏิเสธข้อเสนอโดยไม่ลังเล

ชายคนนี้ฉลาด เขาคิดว่าจะสามารถแตะต้องฉางเอ๋อได้

ฉางเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เปลี่ยนสีหน้าทันใด เธอนั้นอับอายมาก ฉางเอ๋อหันไปหาแดร์ริลและบอกว่า “เจ้าบอกว่าสามารถชดใช้ให้พวกเขาได้ไม่ใช่เหรอ? ถ้างั้นก็รีบจัดการเร็วเข้าสิ”

‘คนสามัญพวกนี้กล้าดีนักนะ พวกเขามาเปรียบเทียบข้ากับเฮลิคอปเตอร์ได้อย่างไรกัน?’

‘และเจ้าแดร์ริลนี่ เห็นได้ชัดว่าไม่รู้วิธีขับเฮลิคอปเตอร์นี่ แต่ก็ยังจะอวดดี ตอนนี้คนพวกนี้ก็ไม่ยอมรามือให้เขาไปแล้ว’

“ไม่ต้องตระหนก” แดร์ริลยิ้ม เขาลดเสียงลงเพื่อปลอบฉางเอ๋อ “กระหม่อมจะจัดการเรื่องนี้เอง”

“คุณเป็นเจ้าของห้างนี้ใช่ไหม?” แดร์ริลยิ้ม เขามองแชสและบอกว่า “ผมเห็นว่างานแสดงรถนี้เป็นการร่วมมือกับกลุ่มวินดัน พวกเขาเอารถพวกนี้มาจากจักรวาลโลกใช่ไหม?”

แดร์ริลดูจริงจังขณะที่พูดต่อว่า “เพราะว่าเป็นการร่วมมือกัน คุณก็คงรู้จักเจด ประธานของกลุ่มวินดัน คุณช่วยโทรหาเธอแล้วบอกเธอว่าผมชื่อแดร์ริล ขอให้เธอมาที่นี่ตอนนี้ด้วย”

เพราะว่าแชสไม่ยอมให้แดร์ริลไป เขาก็เลยไม่สามารถติดต่อกับเฟลิกซ์ได้ เขาเลยไม่มีทางเลือกนอกจากหาทางพบเจด

อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เจอเธอมาหลายปี ตั้งแต่ที่เขาจากมาครั้งก่อน

‘อะไรนะ?’

สีหน้าแชสแข็งค้าง เขาอึ้งงันไป เขามองแดร์ริลอย่างสับสน