บทที่ 1875

”ฮ่าฮ่า”

เธอได้ยินเสียงหัวเราะดังก้องมาจากนอกห้องทันทีที่อาหารเสร็จเรียบร้อย โดน็อกเดินย่างเท้าผ่านประตูเข้ามาพร้อมใบหน้าประดับรอยยิ้ม “คนสวยของฉัน ฉันมาแล้ว”

หืม?

ทันทีที่เข้ามาในห้องเขาก็มองเห็นโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารและไวน์ โดน็อกยิ้มค้าง เขาตะลึงไป

‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมถึงมีอาหารมากมายและไวน์ด้วย?’

“ฝ่าบาท”

ยูมิฝืนยิ้ม เธอเดินเข้าไปหาเขาและดึงเก้าอี้ให้เขาอย่างเอื้อเฟื้อ “ฝ่าบาท หม่อมฉันเตรียมอาหารนี้ไว้ให้พระองค์เพคะ พระองค์ทำงานหนักมากเพื่อทวีปนี้ ดังนั้นหม่อมฉันจึงอยากทำอาหารสักสองสามจานและดื่มกับท่าน”

ยูมิทำหน้าสงบเสงี่ยม “ตลอดทั้งวันหม่อมฉันคิดเรื่องที่พระองค์ทรงตรัส และหม่อมฉันคิดว่าพระองค์ทรงตรัสถูกแล้วเพคะ ดังนั้นหม่อมฉันจึงอยากอยู่ที่นี่และคอยรับใช้พระองค์”

โดน็อกหัวเราะ

เขายินดีมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจับมือยูมิและดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน โดน็อกยิ้มและบอกว่า “ดีมาก ฉันรู้ว่าเธอฉลาดและเธอจะไม่ปฏิเสธฉัน”

โดน็อกยังคงลูบไล้เอวของยูมิ

“ให้หม่อมฉันรินไวน์ให้นะเพคะ” ยูมิรู้สึกขยะแขยง แต่เธอไม่ดิ้นรนหนี เธอยกขวดไวน์ขึ้นมาพร้อมคงรอยยิ้มเอาไว้

ยูมิดูอ่อนโยนและอ่อนหวาน แต่เธอนั้นกระวนกระวายมาก

เธอเป็นคนที่ทะนงในศักดิ์ศรี เธอเคยต้องยอมเอาอกเอาใจผู้ชายที่ไหนกัน? แต่เธอต้องมาทำให้กับศัตรู

แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จเพื่อความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีของตน เธอไม่สามารถทำพลาดได้

โดน็อกหัวเราะอีกครั้ง