บทที่ 1874

”ยูมิ” ซูซานเองก็รู้สึกอายเมื่อได้เห็นห้องที่ยุ่งเหยิง จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากและพูดเบา ๆ ว่า “อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้มาเยาะเย้ยเธอ”

ซูซานเดินเข้ามาหาช้า ๆ และพูดต่อไปว่า “ในฐานะผู้หญิง ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของเธอ หากว่าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้เธอต้องอยากฆ่าโดน็อกใช่ไหม?”

ยูมิเงยหน้าขึ้นมองและพูดอย่างเย็นชา “คุณต้องการจะพูดบ้าอะไรกันแน่?”

ซูซานยิ้มและบอกว่า “หากว่าเธออยากฆ่าโดน็อก ฉันช่วยเธอได้”

ซูซานนั้นโดนขังไว้ เธอรู้ว่าไม่สามารถหนีออกไปได้ด้วยตัวเอง ดังนั้นเธอจึงมาที่นี่เพื่อเกลี้ยกล่อมยูมิ

‘อะไรนะ?’

ยูมิผงะไป จากนั้นเธอก็หัวเราะและเยาะหยันซูซาน “นี่คุณเพิ่งเสนอว่าจะช่วยฉันเหรอ? คุณช่วยตัวเองยังไม่ได้แท้ ๆ ทำไมถึงคิดว่าจะช่วยฉันได้? แล้วทำไมฉันถึงต้องเชื่อคุณด้วย?”

ซูซานเป็นแม่ทูนหัวของแดร์ริล ยูมินั้นใส่ร้ายแดร์ริลหลายครั้งดังนั้นเธอจึงสงสัยว่าทำไมซูซานจึงเสนอว่าจะช่วยเธอ

ไม่มีคนที่สติดี ๆ จะเชื่อเรื่องนี้แน่

“เพราะว่าฉันก็อยากฆ่าเขาเหมือนกับเธอ” ซูซานพ่นล่มหายใจยาว ใบหน้างามของเธอดูเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “โดน็อกฆ่าสามีของฉัน ฉันอยากจะล้างแค้นและฆ่าเขาซะ”

ซูซานนั้นเต็มไปด้วยโทสะเมื่อพูดถึงเรื่องการตายอันน่าเศร้าของโซรัน เธอตัวสั่นด้วยโทสะ

ยูมินิ่วหน้า แต่เธอก็ยังไม่คลายสงสัย “ถึงแม้ว่าคุณจะพูดจริง คุณคิดว่าเราแค่สองคน ผู้หญิงอ่อนแอสองคน จะทำอะไรโดน็อกได้?”

ซูซานยิ้มแต่เธอก็ยังไม่ตอบทันที เธอยกมือขึ้นและดึงปิ่นปักผมออกมาจากศีรษะ

จากนั้นเธอก็ส่งปิ่นให้ยูมิ “มันเรียกว่าขนนกเลือด มันดูเหมือนปิ่นธรรมดาแต่ว่ามันเป็นอาวุธลับที่ทรงพลังของนิกายทักเกอร์”

ซูซานพูดถูก

ปิ่นนี้มาจากนิกายทักเกอร์จริง ๆ เมื่อตอนที่ซูซานแต่งงานกับโซรัน มีผู้บ่มเพาะมากมายเข้ามาร่วมงานแต่งงานเพื่อแสดงความยินดีกับทั้งคู่ หัวหน้านิกายทักเกอร์ก็นำปิ่นนี้มามอบให้เป็นของขวัญ