บทที่ 1873

’เขาคือแดร์ริลเหรอ?’

หลายปีที่ผ่านมาชื่อเสียงของแดร์ริลนับวันยิ่งโด่งดัง ทุกคนในเก้าทวีปต่างก็ต้องเคยได้ยินเรื่องของเขา

ฝูงชนต่างก็พากันสับสน เขานิ่งอึ้งจ้องแดร์ริลเพราะพวกเขาเกือบทุกคนต่างก็ตกใจจนช็อก

‘กลายเป็นว่าเขาคือแดร์ริล ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้มั่นใจนัก ขนาดหญิงเหล็กอย่างเจดยังเรียกเขาว่าคุณพ่อเลย’

ไม่กี่อึดใจต่อมา แชสก็พูดเสียงสั่น เขาตีสีหน้าหม่นหมองขณะที่อ้อนวอนเจด “คุณเจด ผมผิดไปแล้ว–”

“คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น สัญญาระหว่างเราเป็นอันยกเลิก และเราก็จะไม่ทำงานจัดแสดงรถร่วมกันอีก” เจดโมโหมากจนเธอไม่อาจทนรับฟังเรื่องไร้สาระได้อีกแล้ว “ผู้ช่วยของฉันจะติดต่อคุณมาเพื่อจัดการเรื่องยุติสัญญาระหว่างเรา”

‘มันจบแล้ว’

แชสตัวสั่นและเขาก็เกือบทรุดฮวบลงกับพื้น เขาอยากจะร้องไห้แต่ว่าก็ไม่มีน้ำตาเหลือ

ขณะเดียวกันในห้องเล็กที่สวนหลังพระราชวังเวสต์ริงตัน

โดน็อกใส่เสื้อคลุมมังกรหลังจากที่จัดการเสร็จ บนใบหน้าหล่อเหลาของเขามีสีหน้าพึงพอใจ

ยูมิภรรยาของฟลอเรียน นอนอยู่ข้างกายเขา บนใบหน้าเธอเต็มไปด้วยน้ำตา เธอมองโดน็อกอย่างเดียดฉันท์ ยูมิหวังว่าจะฆ่าเขาได้

‘เขาข่มเหงฉันอีกแล้ว’

ยูมิเคยตกอยู่ในเงื้อมมือโดน็อกเมื่อสิบปีก่อนและเธอก็ต้องทนรับความอับอายมาโดยตลอด

แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้ว ยูมิก็ยังคงจดจำเวลาที่แสนมืดมิดในชีวิตของเธอได้ แต่เธอไม่คาดหวังว่าเรื่องแบบเดิมจะเกิดขึ้นซ้ำอีกหลังจากผ่านไปสิบปี

ยูมิไม่อาจยอมรับความจริงได้ว่าเธอนั้นเหมือนเข้ามาเสนอตัวเองให้เขา

โดน็อกเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มขณะที่เขามองเรือนร่างของยูมิอย่างมีตัณหา เขาบอกว่า “คุณนายดาร์บี้ เธอน่าจะมีความสุขนะที่เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากกันไปนาน ทำไมเธอถึงคิดอยากจะฆ่าฉันล่ะ?”

เขาต้องยอมรับว่าพี่สะใภ้ของแดร์ริลนี้เป็นคนที่น่าสนใจ เธอนั้นเป็นเหมือนเดิมซึ่งทำให้เธอยิ่งน่าจดจำ

“ออกไปนะ ออกไปซะ” ยูมิตัวสั่นเทา เธอกัดฟันแน่นและร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ยูมิแทบทนรอที่จะเฉือนโดน็อกเป็นหมื่น ๆ ชิ้นไม่ไหว

‘ฉันต้องโดนโดน็อกข่มเหงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อไปฉันจะสู้หน้าคนอื่นได้ยังไง?’