บทที่ 1872

แดร์ริลยิ้มและพูดโทรศัพท์กับเจดต่อ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ฉันทำเฮลิคอปเตอร์พังแต่ว่าเพื่อนร่วมงานของเธอ แชสน่ะ ไม่ยอมปล่อยฉันไป เขาบอกว่าอยากจะจับฉันกับเพื่อนไว้”

‘อะไรนะ?’

ทางปลายสายโทรศัพท์ เจดเกือบเข่าทรุดเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอตัวสั่นเทาด้วยโทสะ

‘แชสกล้าทำตัวหยาบคายไม่นับถือแดร์ริลได้ยังไง? เขารนหาที่ตายชัด ๆ’

เจดรีบพูด “ฉันจะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ ฉันจะรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”

แดร์ริลหยุดคุยและโยนมือถือกลับไปให้แชส

แชสรับโทรศัพท์มาแล้วมองแดร์ริล เขารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าดังก้องเข้ามาในล็อบบี้ชั้นหนึ่ง จากนั้นก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกลุ่มชายชุดดำที่รุมล้อมเธอ

ผู้หญิงคนนี้แต่งชุดทำงานสีน้ำตาลอ่อนและช่วยขับเน้นรูปร่างของเธอ เธอดูมีเสน่ห์และสง่าในชุดสูท ใบหน้างดงามของเธอแต่งเครื่องสำอางบาง ๆ ที่ทำให้เธอยิ่งดูดึงดูดใจมาก แต่ว่าสีหน้าเธอนั้นเคร่งเครียด

เจดนั่นเอง

โอ้

ฝูงชนต่างส่งเสียงอื้ออึง ผู้ชายทุกคนต่างก็มองเจด พวกเขาจ้องเธอจนตาไม่กะพริบ

‘นี่คือประธานหญิงของกลุ่มวินดันเหรอ? เธอเนี่ยนะหญิงเหล็กผู้มีชื่อเสียงของวงการธุรกิจน่ะ?’

เธอนั้นสวยมาก ที่จริงรูปร่างหน้าตาของเธอก็ไม่ด้อยไปกว่าพวกดาราหญิงคนดังต่าง ๆ เลย

แชสเดินเหยาะเข้าไปหาเจด เมื่อเขาเห็นเธอเขาก็พูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณเจดครับ-”

แต่ว่าเจดไม่มองแชสเลยด้วยซ้ำ เธอก้าวเท้าที่สวมส้นสูงของเธอเดินตรงเข้าไปหาแดร์ริล

เมื่อเธอไปอยู่ตรงหน้าเขา เจดก็พยายามกดข่มความตื่นเต้นในใจไว้แล้วโค้งคำนับแดร์ริล “คุณพ่อ”

ขณะที่พูด เจดก็มองฉางเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างแดร์ริล