บทที่ 1877

แผนของพวกเธอล้มเหลว

เมื่อโดน็อกเห็นซูซาน ดวงตาเขาก็ฉายแววชั่วร้าย เขาพูดอย่างเย็นชา “นังชั่ว แกสองคนวางแผนด้วยกันใช่ไหม? กล้าดีนักนะ”

โดน็อกนั้นโหดร้ายและเขาก็เจ้าเล่ห์มาก เขามองทุกอย่างออกอย่างปรุโปร่ง เขารู้ว่าซูซานต้องเป็นส่วนหนึ่งของแผนลอบฆ่าคืนนี้แน่นอน

ยูมิไม่มีความกล้าที่จะทำเรื่องนี้ลำพังแน่

“ฉัน–” ซูซานร้อนรน ริมฝีปากแดงของเธออ้าออกเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา

เพียะ

โดน็อกขี้เกียจที่จะคุย เขาเดินเข้าไปหาและตบซูซานโดยไม่บอกกล่าว

เขานั้นทุ่มแรงทั้งหมดใส่ไปกับการตบ ซูซานกรีดร้องตัวสั่นสะท้านก่อนที่จะล้มลงกองกับพื้น เธอเอามือกุมหน้าไว้ขณะที่จ้องโดน็อกอย่างเกลียดชัง

“นังสารเลว ฉันไม่มีเวลามาสนใจแก แกก็กล้าขนาดที่วางแผนฆ่าฉันแล้ว” โดน็อกโมโหมากและตะคอกใส่ซูซาน “แกอยากยืมมือยูมิมาฆ่าฉันเพื่อที่ตัวแกจะได้หนีไปได้ ฉันบอกตอนนี้เลยนะว่าแกไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือฉัน ชาตินี้ไม่มีทางแน่ ฉันจะจำเรื่องที่แกทำคีนนี้ไว้ แล้วก็จะมาจัดการหลังจากที่ฉันได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างเป็นทางการ”

จากนั้นโดน็อกก็ตะโกน “ทหาร มาพานังนี่ไปขังคุก”

องครักษ์สองสามคนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนมัดซูซานไว้และพาเธอไปขังคุก

ซูซานตัวสั่นอย่างแรง ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

‘ทุกอย่างจบแล้ว’

ในที่สุดเธอก็กล่อมยูมิให้ร่วมมือกับแผนลอบฆ่าของเธอได้ แต่ว่าพวกเธอกลับทำพังไม่เป็นท่า

‘ตอนนี้ฉันไม่เหลือความหวังที่จะหลบหนีอีกแล้ว’

ใบหน้าโดน็อกซีดเผือด เขาถอนใจอย่างโล่งอกหลังจากที่ซูซานถูกพาตัวไปแล้ว

ไม่กี่อึดใจต่อมา โดน็อกก็สงบสติอารมณ์ลงได้ เขาเรียกหาขันทีและสั่งว่า “ไปตามฟลอเรียนมาที่พระราชวัง”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ขันทีรีบตอบรับก่อนที่จะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปไม่นาน ขันทีก็กลับมาพร้อมฟลอเรียนที่ดูสับสน

“ฝ่าบาท”

หลังจากที่เขาเข้ามาในห้อง ฟลอเรียนก็รีบคุกเข่าลง เขารีบประจบประแจงโดน็อกทันที “เป็นเกียรติของกระหม่อมที่ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท ทรงเรียกกระหม่อมมาตอนดึกแบบนี้ พระองค์มีอะไรให้กระหม่อมรับใช้พ่ะย่ะค่ะ”

ฟลอเรียนคิดในใจ

‘ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ไม่มีเรื่องผิดปกติอะไรใช่ไหม?’