บทที่ 1878

ริมฝีปากของโดน็อกมีรอยยิ้ม เขาโกหกฟลอเรียนว่ายูมิตายไปแล้วไม่ใข่เพราะว่าเขากลัวฟลอเรียน แต่เป็นเพราะว่าเขากำลังจะเป็นจักรพรรดิและเขาต้องการคนมีความสามารถไว้ใช้งาน ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะตัดสัมพันธ์กับฟลอเรียน

“ที่รัก” ฟลอเรียนตัวสั่นเทาและร้องคร่ำครวญ สายตาของเขาเริ่มมืดมัวและเกือบจะเป็นลมหมดสติ

“ซูซาน นังชั่ว” วินาทีต่อมาฟลอเรียนก็คิดขึ้นได้ เขากำหมัดแน่น กัดฟันกรอดพร้อมบอกว่า “หากว่าเธอฆ่าภรรยากระหม่อม กระหม่อมก็อยากฆ่าเธอ จะต้องฆ่าเธอเองกับมือ”

ดวงตาฟลอเรียนแดงก่ำยามที่พูดเช่นนั้น ทั้งร่างเขาท่วมท้นไปด้วยรังสีสังหาร

เขาไม่รู้เลยว่าโดน็อกนั้นหลอกเขา ยูมิยังไม่ตายแต่เธอโดนขังไว้ในห้องลับในพระราชวัง

เฮ้อ

โดน็อกถอนใจขณะที่กล่อมฟลอเรียน “ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าตอนนี้ แต่ซูซานยังตายตอนนี้ไม่ได้ ข้ายังต้องการใช้นางไว้เพื่อล่อแดร์ริลให้มาที่นี่”

ดวงตาโดน็อกวาววับเมื่อเขาพูด “แดร์ริลอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ซูซานทำร้ายภรรยาของเจ้าก็ได้ เจ้าและภรรยาต่างก็ยืนหยัดอยู่ตรงข้ามเขามาตลอด ซูซานนั้นเป็นแม่ทูนหัวของแดร์ริล เป็นธรรมดาที่นาฝต้องเกลียดเจ้าทั้งสองคน นี่เป็นสาเหตุว่าทำไมนางถึงลงมือฆ่าภรรยาเจ้าอย่างโหดร้าย แดร์ริลคือสาเหตุ ไม่ต้องห่วง พอเราจับแดร์ริลได้เมื่อไร ข้าจะให้เจ้าเป็นคนฆ่าเขาล้างแค้นให้ภรรยาเอง"

ฟลอเรียนกัดฟันกรอดขณะที่โทสะปะทุ

‘ฝ่าบาทพูดถูก ทั้งหมดเป็นเพราะแดร์ริล’

ฟลอเรียนเก็บความโกรธเอาไว้และพูดทั้งน้ำตาว่า “ฝ่าบาททรงตรัสถูกต้อง แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะเชื่อฟังคำสั่งของพระองค์”

อืม

โดน็อกพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนที่จะพูดอย่างเสแสร้งว่า “ฟลอเรียน ข้าขอโทษนะที่ปกป้องภรรยาของเจ้าได้ไม่ดี ไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องดูแลเจ้าอย่างดีแน่”

“ขอบพระทัยสำหรับความเมตตาพ่ะย่ะค่ะ” ฟลอเรียนเช็ดน้ำตาและพูดอย่างซาบซึ้งใจ

โดน็อกหยุดพูด เขาโบกมือและสั่งให้ฟลอเรียนกลับไป

เขาหัวเราะเบา ๆ