บทที่ 1880

ออโรร่ายิ่งร้อนใจเมื่อเธอคิดถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น เธอภาวนาเมื่อเดินเข้าใกล้ถ้ำไป

‘ได้โปรดเถอะสวรรค์ ช่วยเอร่าและแอมโบรสด้วย อย่าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย’

เมแกนสังเกตเห็นสีหน้าของออโรร่า

“ออโรร่า” เมแกนเดินเข้ามาหา เธอไม่สามารถปกปิดสีหน้าเย้ยหยันไว้ได้ เธอพูดเบา ๆ “เธอไม่ต้องภาวนาหรอก เธอน่าจะรู้ว่าไม่มีใครต้านทานผงเสน่ห์ประไพได้ใช่ไหม?”

“รอดูการแสดงดี ๆ แล้วกัน ฉันจะทำให้แน่ใจว่าลูกสาวของเธอจะต้องชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วเก้าทวีปแน่” เมแกนหัวเราะ

ความเกลียดชังในแววตาของเธอนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน

‘เธอแย่งแดร์ริลไปจากฉันแล้วก็คลอดนังมารหัวขนนี่ออกมา เธอน่าจะต้องได้รู้ถึงผลที่จะตามมา’

“เธอ–”

ใบหน้าออโรร่าแดงก่ำ เธอตัวสั่นอย่างมีโทสะ เธออยากจะตอบโต้เมแกนแต่ว่าก็อับจนคำพูด

เมแกนนั้นชั่วร้ายและเจ้าแผนการ หัวใจของเธอมีพิษร้ายยิ่งกว่างูหรือแมงป่อง ไม่มีคำใดในโลกที่สามารถจะอธิบายความเลวร้ายของเธอได้

เมแกนไม่เสียเวลาพูดคุยต่อ เธอเมินออโรร่าและเดินตรงไปที่ทางเข้าถ้ำหิน

เมื่อเธอไปถึงถ้ำ เมแกนก็เปิดประตูอย่างไม่รีบร้อน เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะตะโกนเข้าไป “ฝ่าพระบาท ตื่นอยู่หรือเปล่าเพคะ? พระอาทิตย์ขึ้นแล้วนะ”

เมแกนหัวเราะ

จากนั้นมุมปากเธอก็ยกยิ้มชั่วร้าย ‘แดร์ริล ลูกชายและลูกสาวของนายนอนด้วยกันแล้ว อยากเห็นว่านายจะเจอหน้าผู้คนยังไงตอนที่คนทั้งเก้าทวีปรู้เรื่องนี้’

‘เมแกนเหรอ?’

แอมโบรสนิ่วหน้าเมื่อเขาได้ยินเสียงเมแกน สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึกก่อนตอบไปอย่างเย็นชาว่า “พระอาทิตย์ขึ้นแล้วยังไง? เมแกน สิ่งที่คุณทำมันล้ำเส้นกฎของผมไปแล้ว จากนี้ไปเราสองคนไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก คุณควรจะขังผมไว้ที่นี่ตลอดไปไม่งั้นผมจะต้องทำลายสำนักง้อไบ๊ให้ย่อยยับแน่”

คืนก่อนหน้าเขากรีดตัวเองหลายแผลเกินไป ดังนั้นเสียงของแอมโบรสจึงฟังดูอ่อนแรง แต่ว่าเขาก็มั่นคงและหนักแน่น