บทที่ 1881

ทุกคนเห็นว่าออโรร่านั้นกลัวจนตัวสั่นและเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าอันงดงามของเธอซีดเผือด

‘พระเจ้า! มันจบแล้ว เมื่อคืนนี้เอร่าและแอมโบรสอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่งั้นเหรอ?’

'พวกเขาเป็นพี่น้องกัน หากข่าวเรื่องนี้ได้แพร่กระจายไปทุกที่ พวกเขาจะมีหน้าไปเผชิญกับผู้คนได้ยังไงกัน?’

ออโรร่ารู้สึกเครียดมากเมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น การมองเห็นของเธอเริ่มมืดมัวและเธอเกือบจะเป็นลมล้มตึงไปเสียตอนนั้น

เมแกนยิ้มอย่างพออกพอใจเมื่อเห็นท่าทีของทุกคน

พวกคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นถึงกับตะโกนใส่เมแกนว่า “หัวหน้าพันธมิตร! เปิดประตูหินเร็วเข้า!”

“ใช่แล้ว! ลองเข้าไปดูกัน ต้องมีบางอย่างที่น่าตื่นเต้นเกิดขึ้นข้างในถ้ำแน่ ๆ”

“ใช่ เปิดเลย!”

เมแกนหุบยิ้มลงและมองไปรอบ ๆ เมื่อได้ยินเสียงรอบตัวเธอ เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “นี่คือสำนักง๊อไบ๊ ฉันจะตัดสินใจเองว่าฉันอยากจะเปิดประตูหรือเปล่า ทำไมพวกคุณถึงได้แส่ไม่เข้าเรื่องนัก?”

แม้จะเป็นน้ำเสียงที่เย็นชา แต่แววตาของเมแกนก็เปล่งประกายไปด้วยความหยิ่งยโสและความสุข

เธออยากจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

‘ฉันได้ทำให้พวกคนชนชั้นสูงพวกนี้เกิดความสงสัยเข้าแล้วสินะ ในตอนที่พวกเขาออกไปจากภูเขาง๊อไบ๊ ฉันแทบไม่จำเป็นต้องบอกให้พวกเขาไปกระจายข่าวลือนี้ด้วยซ้ำ พวกเขาจะรู้เองว่าต้องทำยังไงต่อ’

เมแกนค่อย ๆ เปิดประตูหินออกมา

แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เธอยังคงไม่ได้ทำ

ผู้คนต่างก็เงียบลงหลังจากได้ยินเมแกน พวกเขารีบปิดปากให้สนิทลงในทันที

เมแกนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่เธอจะพูดผ่านประตูหินว่า “โอ้ ฝ่าพระบาท หม่อมฉันเพิ่งได้รับข่าวหนึ่งมา มันก็อาจจะเป็นทั้งเรื่องดีและไม่ดีสำหรับพระองค์อยู่ หม่อมฉันสงสัยว่าพระองค์สนใจที่จะฟังมันไหม?”