บทที่ 1887

รถซูเปอร์คาร์สุดเท่นั้นดูเด๋อด๋าท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่น่าแปลกตา

ชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ในรถ ผู้ชายคนนั้นหล่อเหลาและมีสไตล์ ส่วนผู้หญิงก็มีเสน่ห์และน่าเย้ายวน พวกเขาก็คือแดร์ริลและฉางเอ๋อนั่นเอง

หลังจากที่พวกเขาได้พบกับเจดที่เมืองเมฆาวดีในทวีปมิสท์ลอเรนแล้ว แดร์ริลก็จากมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับฉางเอ๋อ เจดมอบรถเฟอร์รารี่สีแดงที่สวยสะดุดตาที่สุดจากงานแสดงรถยนต์ให้เขาก่อนที่เขาจะจากมา

แดร์ริลไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอเนื่องจากรถนั้นมาจากบริษัทของเขา ดังนั้นเขาจึงขับรถออกมา หลังจากขับรถมาได้ไม่กี่ชั่วโมง เขาก็มาถึงโมอาน่าเหนือ

ตอนแรกแดร์ริลรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ขับรถซูเปอร์คาร์คันนั้นให้กับฉางเอ๋อนั่ง

ผู้ชายรวย ๆ คนไหนก็อยากมีผู้หญิงสวย ๆ ในรถหรู ๆ ของพวกเขาทั้งนั้น แดร์ริลมีฉางเอ๋อซึ่งเทพธิดาที่ใคร ๆ ก็รู้จักกันดี จะมีผู้ชายคนไหนในทั้งเก้าทวีปนี้ที่จะได้รับเกียรติให้ขับรถฉางเอ๋อบ้างกันล่ะ?

แต่ทว่าแดร์ริลกลับรู้สึกหดหู่ใจหลังจากที่พวกเขามาถึงยังโมอาน่าเหนือ

โมอาน่าเหนือเป็นเมืองโบราณเก่าแก่ที่ไม่มีถนนเรียบ ๆ และไม่มีปั๊มน้ำมันเลย เขาเกรงว่าเฟอร์รารี่สุดเท่ของเขาจะหมดประโยชน์ลงในไม่ช้า

ฮัดเช่ย!

ในขณะที่แดร์ริลกำลังกังวลเรื่องเชื้อเพลิง เขาก็จามออกมาในทันที

โอ้ แม่เจ้า!

แดร์ริลลูบจมูกและพึมพำกับตัวเอง “นี่ใครกำลังนินทาฉันเนี่ย?”

เขาหันหน้าไปมองฉางเอ๋อ เขายิ้มและพูดว่า “พระมเหสีฉางเอ๋อ พระองค์เป็นหญิงผู้รอบรู้ พระองค์รู้ไหมว่าใครกำลังพูดถึงกระหม่อมลับหลังน่ะพะยะค่ะ?”

แดร์ริลเริ่มมีท่าทีเหิมเกริมกับฉางเอ๋อมากขึ้น เขามักจะแหย่เธอระหว่างการเดินทาง

“อย่าทำตัวถือดีนักเลย” ฉางเอ๋อโต้กลับไปอย่างเย็นชาในขณะที่เธอยังคงทำหน้าเฉยเมย “ศัตรูของเจ้ารอให้เจ้าตาย ๆ ไปไม่ไหวแล้ว ใครจะไปพูดถึงเจ้ากัน?”

ฉางเอ๋อไม่อาจซ่อนความโกรธที่พลุ่งพล่านในตัวเธอได้เมื่อเธอพูดออกไปเช่นนั้น