บทที่ 1889

สุนัขคำรณสวรรค์ร้องอย่างโหยหวนเมื่อผงพริกป่นไปกระตุ้นประสาทสัมผัสของมันเข้า จากนั้นร่างที่ใหญ่โตของมันก็โค้งโก่งและล้มลงบนพื้นอย่างแรงโดยที่มันยังคงดื้นอยู่

สุนัขคำรณสวรรค์ไม่ใช่อภิมหาสัตว์เทพแต่อย่างใด มันแข็งแกร่งกว่าสัตว์เทพตัวอื่น ๆ ที่อยู่ในอาณาจักรเดียวกันอย่างมากและความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของมันก็คือการไล่ล่าที่ยอดเยี่ยม

ผางถ่งพูดถูก สุนัขคำรณสวรรค์สามารถไล่ล่าหาสิ่งต่าง ๆ ได้ผ่านจมูกที่ไวของมันเพียงเท่านั้น ดังนั้นจมูกของมันจึงเป็นจุดแข็งและจุดอ่อนของมันด้วย ผงพริกป่นนั้นดูทรมานกว่าบาดแผลที่ฉีกขาดเสียอีก

แดร์ริลหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับปรบมือ เขารู้สึกอารมณ์ดีขึ้น

‘นายเป็นสุนัขคำรณสวรรค์ของหยางเจียนแล้วยังไงล่ะ? นายไม่สามารถแม้แต่จะสู้ขวดพริกป่นของฉันได้ด้วยซ้ำ’

‘อะไรกันเนี่ย?’

ฉางเอ๋อตกตะลึงไป เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของเธอ

‘นั่นคือสุนัขคำรณสวรรค์ของหยางเจียน แม้ว่าข้าจะกลัวมันตอนที่มันบ้าคลั่ง แต่แดร์ริลก็จัดการกับมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะอย่างนั้น’

ในขณะนั้นเอง ดวงตาของฉางเอ๋อส่องประกายแวววาวแปลก ๆ เมื่อเธอมองไปที่แดร์ริล ความดูถูกที่เธอมีต่อเขาได้ค่อย ๆ มลายหายไปอย่างเงียบ ๆ มุมมองของเธอที่มีต่อแดร์ริลได้เปลี่ยนไป

โฮ่วอี้เป็นคนเดียวที่สุนัขคำรณสวรรค์ของหยางเจียนไม่กล้ายุ่ง

แต่ถึงอย่างไร โฮ่วอี้ก็ตายไปแล้ว

ฉางเอ๋อที่กำลังจ้องมองแดร์ริลอย่างผ่อนคลายอยู่นั้นคิดว่าเธอได้มองเห็นเงาของโฮ่วอี้ในตัวของชายคนนั้น

แดร์ริลนั้นช่างเหมือนกับโฮ่วอี้ เขาไม่ลุกลี้ลุกลนเมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่วิกฤต แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาคงจะรู้สึกสบาย ๆ กับเรื่องพวกนี้เสียมากกว่า

แย่ล่ะ…

ฉางเอ๋อหน้าแดงก่ำ

‘นี่ข้ากำลังคิดอะไรอยู่? ชายสกปรกคนนี้จะมาเทียบกับสามีของข้าได้อย่างไร?’

แดร์ริลหัวเราะออกมา

เขากลับมาที่รถและยิ้มให้ฉางเอ๋อ เขาพูดว่า “พระมเหสีฉางเอ๋อ ขับต่อไปกันเถอะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูผ่อนคลาย แต่จริง ๆ แล้วชายคนนี้ค่อนข้างกำลังรู้สึกวิตกกังวลอยู่

เขาแยกจากลิลี่และอีกสองคนตั้งแต่เขาตกลงมาในเบื้องลึกของภูเขากาลี เขาสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสามคนบ้าง เขาอยากที่จะตามหาพวกเขาให้เจอโดยเร็ว

อืม!