บทที่ 1890

“พระมเหสีฉางเอ๋อ!”

แดร์ริลเปิดประตูรถและมองไปที่ฉางเอ๋อด้วยรอยยิ้ม “รถน้ำมันหมดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราขับกันต่อไปไม่ได้แล้ว คงต้องเดินไป ถ้าไม่รังเกียจ เดี๋ยวกระหม่อมจะอุ้มพระองค์เหมือนครั้งที่แล้วเองพ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าอันงดงามของฉางเอ๋อแดงระเรื่อขึ้นมาในทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอรู้สึกเขินอาย

‘ทุกวันนี้แดร์ริลมีท่าทีใจกล้าหน้าด้านมากขึ้นและทำตัวจริงจังน้อยลง'

ตึง…

ก่อนที่ฉางเอ๋อจะทันได้พูดอะไร เธอก็ต้องตกใจที่รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากที่พื้นก่อนที่จะมีหลุมปรากฏขึ้น แล้วจู่ ๆ ก็ได้มีร่างเตี้ย ๆ โผล่ออกมาจากหลุมนั้น

คนผู้นี้ดูโหดเหี้ยมและร้ายกาจ แต่เขาก็มีไอพลังที่น่าเกรงขามกระจายออกมา

เขาคือ​โท​เฮงสุน

เวรเอ๊ย…

แดร์ริลตะลึงงันและรู้สึกประหลาดใจ

​โท​เฮงสุนเป็นคนที่มีบุคลิกลักษณะที่แปลกประหลาด เขาจะปรากฏตัวขึ้นและจากไปตามแต่ที่เขาต้องการ

“พระมเหสีฉางเอ๋อ!”

​โท​เฮงสุนตะโกนด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นฉางเอ๋อ

หลังจากนั้นโท​เฮงสุนก็จ้องมองไปยังแดร์ริลและเขาก็ตวาดออกมาว่า “เฮ้ ไอ้สารเลว ในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้สักที เจ้ากล้าดียังไงที่มาลักพาตัวพระมเหสีฉางเอ๋อไป! เจ้ารนหาที่ตายซะแล้ว!"

ในตอนที่โท​เฮงสุนและกงกงกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น แดร์ริลได้ใช้โอกาสนี้ในการฉกเอาตัวฉางเอ๋อออกมา

​โท​เฮงสุนนั้นภักดีต่อฉางเอ๋อ เขาเป็นคนที่แสนจะเย่อหยิ่ง เขาจึงรู้สึกละอายใจและอับอายมากที่แดร์ริลสามารถลักพาตัวฉางเอ๋อมาได้โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว เขารู้สึกแย่แทบตาย

​โท​เฮงสุนโกรธมากจนอยากจะฆ่าแดร์ริลทันทีเมื่อเขาเห็นชายคนนี้อีกครั้ง

ฟึ่บ!