บทที่ 1892

ฉางเอ๋อได้วางแผนเอาไว้หมดเรียบร้อย หลังจากที่เธอกลับไปถึงที่พระราชวังแล้ว เธอจะเรียกขุนนางและทหารไปที่ชานเมืองและให้แดร์ริลบอกกับทุกคนว่าเขาเป็นต้นเหตุของการตายของโฮ่วอี้ เธอต้องการที่จะพิสูจน์ว่าเธอนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์

แดร์ริลไม่ได้ตอบรับโดยทันที เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างช่วยไม่ได้

เขาเข้าใจถึงความต้องการของฉางเอ๋อดี แต่เขาจะต้องยอมสละชีวิตหากต้องไปที่เมืองหลวง หยางเจียนได้ออกคำสั่งตามล่าเขาแล้ว

นอกจากนี้ เขายังใช้ผงพริกป่นทำร้ายสุนัขคำรณสวรรค์ของหยางเจียนอีกด้วย หากหยางเจียนรู้ความจริงเข้า เขาอาจจะจัดการแดร์ริลในทันทีที่เห็น แดร์ริลจะหยุดหยางเจียนไว้ได้อย่างไรถ้าหากเป็นเช่นนั้น?

แดร์ริลรู้สึกอับอายที่จะเล่าถึงความกังวลของเขา เขาคิดว่านั่นจะทำให้เขาดูเป็นวีรบุรุษน้อยลงและคนขี้ขลาด และฉางเอ๋อก็จะดูถูกเขา

“พระมเหสีฉางเอ๋อ”

​โท​เฮงสุนมีท่าทีที่เคร่งขรึมในขณะที่เขาพูดกับฉางเอ๋อว่า “เรากลับไปที่เมืองหลวงในตอนนี้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”

โท​เฮงสุนสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดต่อว่า “หยางเจียนได้ส่งราชองครักษ์ทั้งหมดออกไปทำการค้นหาและได้ประกาศให้เมืองหลวงอยู่ในภาวะสถานการณ์ฉุกเฉิน พระมเหสีฉางเอ๋อ กระหม่อมเกรงว่าพวกเขาจะหาพระองค์พบก่อนที่พระองค์จะทันได้เข้าเมืองหลวงเสียอีกพ่ะย่ะค่ะ”

‘ว่าไงนะ?’

ฉางเอ๋อตกตะลึง เธอขมวดคิ้วเพราะเธอรู้สึกกังวลใจ

‘เมืองหลวงอยู่ในภาวะสถานการณ์ฉุกเฉิน? หมายความว่าข้าจะเรียกขุนนางและทหารให้มารวมกันไม่ได้เลยงั้นรึ? แล้วข้าจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?’

ฉางเอ๋อกัดริมฝีปากอย่างกระวนกระวายใจ เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

“พระมเหสีฉางเอ๋อ!”

แดร์ริลยิ้มและพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้ ทำไมพระองค์ไม่ไปที่ทวีปจักรวาลโลกกับกระหม่อมล่ะพ่ะย่ะค่ะ อยู่ให้ห่าง ๆ จากที่นี่สักพักแล้วค่อยหาทางวางแผนของเรากันต่อ”

แดร์ริลไม่มีกะจิตกะใจที่จะอยู่ที่โมอาน่าเหนืออีกต่อไปในเมื่อเขาพบว่าลิลี่และคนอื่น ๆ ได้ไปที่จักรวาลโลกแล้ว

“ไม่มีทาง”