บทที่ 1893

ทันใดนั้นเอง แดร์ริลก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวที่โดดเด่นคนหนึ่งท่ามกลางฝูงชนของดินแดนพฤกษาสวรรค์!

เธอก็คืออีเวตต์!

แดร์ริลรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้เห็นเธอและเขาก็เต็มไปด้วยรู้สึกผิดไปพร้อม ๆ กัน อีเวตต์เสียสละเพื่อเขามาก แต่เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอเลยในตอนที่เธอต้องเรร่อนไปทั่วด้วยความสิ้นหวัง

เหล่าผู้คนจากนิกายเมธาสวรรค์มองเห็นแดร์ริลเข้าและรวมถึงเพื่อนร่วมทางทั้งสองคนของเขาด้วย ตาของพวกเขาจับจ้องมาที่เขา พวกเขาดูมีท่าทีที่ประหลาดใจ

‘ดาร์เรน? เขาไม่ได้ตายไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ตกจากหน้าผาเหรอ? ทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ?’

ประมาณหนึ่งเดือนที่แล้ว ทีน่าผู้เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของดินแดนมัจฉาเหมได้หลอกแดร์ริลและพาเขาไปที่หน้าผาด้านหลังของภูเขา ทีน่าใช้ประโยชน์จากความเลินเล่อของแดร์ริลและผลักเขาตกจากหน้าผาไป ทุกคนเลยคิดว่าแดร์ริลตายไปแล้ว

พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาที่นี่

หืออ!

วินาทีต่อมา ทุกสายตาก็ได้จับจ้องไปที่ฉางเอ๋อ

‘เธอช่างสวยเหลือเกิน’

มีผู้หญิงที่งดงามเช่นนี้ในโลกใบนี้ด้วยหรือ? แน่นอนว่ามีหญิงงามมากมายในนิกายเมธาสวรรค์ แต่ไม่มีใครที่เทียบกับเธอได้เลย

“สามี!”

อีเวตต์ร้องตะโกนก่อนที่เธอจะวิ่งออกมาข้างหน้าและกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของแดร์ริล ใบหน้าอันงดงามของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เป็นคุณงั้นเหรอ? เป็นคุณจริง ๆ เหรอ? ฉันรู้ดีว่าคุณจะต้องไม่เป็นอะไร คุณจะไม่-”

อีเวตต์กอดแดร์ริลแน่นราวกับว่าเธอกลัวว่าคนตรงหน้าจะอันตรธานหายไปภายในพริบตา น้ำตาแห่งความตื่นเต้นไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

เธอตกใจมากในตอนที่ได้รับรู้ว่าแดร์ริลตกจากหน้าผาไป เธอค้นหาอยู่บริเวณด้านล่างของหน้าผาอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

ในตอนนั้นลูกศิษย์ของนิกายเมธาสวรรค์ทุกคนบอกกับเธอว่าแดร์ริลคงจะไม่รอดจากการตกลงไปเช่นนั้น แต่อีเวตต์กลับไม่คิดเช่นนั้น เธอเชื่อว่าแดร์ริลยังคงมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกดีใจมากที่ได้พบเขา