บทที่ 1900

”ท่านเทพธิดาฉางเอ๋อ”

เมื่อเขานั่งลงเรียบร้อย หลี่ว์ตงปินก็ยิ้มให้ฉางเอ๋อและถามว่า “ทำไมท่านถึงไม่อยู่ที่พระราชวังและเพลิดเพลินกับความมั่งคั่ง แต่กลับมาที่นิกายเมธาสวรรค์ล่ะ?”

หลี่ว์ตงปินนั้นเก็บตัวจำศีลบ่มเพาะทั้งปี แต่เขาก็ไม่ค่อยถามเกี่ยวกับเรื่องทางโลกนัก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าจักรพรรดิโฮ่วอี้สิ้นพระชนม์แล้วและหยางเจียนก็ได้เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ สถานการณ์ในพระราชวังโมอาน่าเหนือนั้นเปลี่ยนไปแล้ว

เฮ้อ

ฉางเอ๋อถอนใจและอธิบายสถานการณ์ช้า ๆ “ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์แล้ว และหยางเจียนก็ขึ้นครองราชย์ เขาออกคำสั่งประกาศจับข้าไปทั่ว…” ฉางเอ๋ออธิบายความเป็นมาเป็นไปในช่วงสั้น ๆ

แน่นอนว่าฉางเอ๋อไม่เล่าว่าหยางเจียนนั้นพึงพอใจในตัวเธอและอย่างจะครอบครองเธอ เพราะอย่างไรเธอก็คิดว่าเรื่องนี้มันน่าอับอาย

โอ้

เพียงพริบตาทั้งห้องโถงก็ฮือฮา ทุกคนต่างก็มองแดร์ริลอึ้ง ๆ พวกเขาพากันพูดไม่ออก

“นี่ แดร์ริลปลงพระชนม์จักรพรรดิโฮ่วอี้เหรอ?”

“นั่นมันเหลือเชื่อไป หยางเจียนชั่วร้ายเกิน เขาถึงขั้นฉวยโอกาสครองบัลลังก์….”

“ฉันไม่คิดเลยว่าแค่เดือนเดียวจะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้”

ทุกคนต่างก็พูดคุยแลกเปลี่ยนกันไปมา หลี่ว์ตงปินเองก็ไม่สามารถเก็บกักความตกใจไว้ได้ เขาจ้องแดร์ริลอย่างไร้คำพูด

ไม่ควรมีใครไปหาเรื่องชายที่สามารถปลงพระชนม์จักรพรรดิโฮ่วอี้ได้

แต่ว่าหลี่ว์ตงปินก็ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านลัทธิเต๋าและเขาก็เป็นคนใจกว้าง เขาเชื่อว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นชะตาลิขิตและจำต้องเป็นไป ดังนั้นเขาจึงโล่งใจ

หลี่ว์ตงปินถอนใจยาวก่อนที่จะมองฉางเอ๋อและพยายามปลอบเธอ “คนที่ตายไปแล้วยากจะฟื้นคืน ข้าหวังว่าท่านจะหายจากความเศร้าโศกในเร็ววัน”

จากนั้นหลี่ว์ตงปินก็ถามอย่างอยากรู้ว่า “จากนี้ท่านมีแผนจะทำอย่างไร?”

“ยังไม่มีใครรู้ความจริงเรื่องนี้ หยางเจียนนั้นเชื่อว่าจูปาเจี๋ยกับข้าแอบมีความสัมพันธ์กันและร่วมมือกันสังหารพระสวามี” ฉางเอ๋อกัดริมฝีปาก ใบหน้างดงามของเธอเปี่ยมโทสะ “เขาส่งองครักษ์หลวงทั้งหมดมาตามล่าข้า หยางเจียนนั้นทะเยอทะยานนัก ทวีปโมอาน่าเหนือต้องลุกเป็นไฟแน่หากว่าเขาได้เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ ข้าต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองและทวงบัลลังก์คืนมา”

ฉางเอ๋อกำหมัดแน่นขณะที่มองหลี่ว์ตงปินอย่างคาดหวัง “ท่านเซียน ท่านต้องช่วยข้า”

หลี่ว์ตงปินคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะพยักหน้า “แน่นอน ข้าจะช่วยท่านเพราะว่าท่านขอร้อง”