บทที่ 1903

ขวับ

เมื่อพวกเขาเข้าไปถึงห้องโถง แดร์ริลก็ตัวสั่นเทา เขาตึงเครียดขึ้นมาทันที

เขาเห็นว่าทั้งห้องโถงนั้นเต็มไปด้วยพวงหรีดและผ้าไหมสีขาว ซาร่า คาร์เตอร์นั้นใส่ชุดไว้ทุกข์อยู่ ดวงตาของเธอบวมแดงและเธอร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก

นอกจากเธอแล้วสมาชิกตระกูลคาร์เตอร์คนอื่น ๆ ก็อยู่ที่นี่ด้วย แด๊กซ์ แซนเดอร์ส, เชสเตอร์ วิลสัน, โมนิก้า วอนห์, อีวอนน์ ยัง และเทพธิดาทั้งหกแห่งพระราชวังฟูเหยา พวกเขาต่างก็ใส่ชุดขาวและยืนไว้ทุกข์เงียบ ๆ

ทั้งห้องโถงไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา บรรยากาศนั้นทั้งหดหู่และเศร้าหมอง

แดร์ริลมองเห็นโลงศพตั้งอยู่ทางด้านเหนือของห้องโถง มันมีแท่นยกสูงพร้อมกับป้ายวิญญาณบรรพบุรุษตั้งไว้ ชื่อบนป้ายนั้นก็คือ โซรัน คาร์เตอร์

อึก

สมองแดร์ริลอื้ออึงไปเมื่อได้เห็นชื่อบนแผ่นป้ายบรรพบุรุษ ความคิดเขาไม่ได้ศัพท์

เฮือก

ตอนนั้นทุกคนให้โถงต่างก็อึ้งไปเมื่อเห็นแดร์ริล พวกเขาต่างก็รีบเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น

“แดร์ริล คุณกลับมาแล้วเหรอ?”

“นายน้อย ดีแล้วที่คุณสบายดีแต่ว่านายท่าน–”

“แดร์ริล คุณพ่อตายแล้ว เขาตายแล้ว–”

พวกเขาทั้งตกใจและดีใจเมื่อได้เห็นแดร์ริล แต่ว่าพวกเขาก็ยังคงใจสลายเมื่อคิดถึงการตายของโซรัน โดยเฉพาะซาร่า เธอร้องตะโกนขณะที่โผลเข้าหาอ้อมแขนของแดร์ริลก่อนร้องไห้อย่างหนัก

หลังจากที่โดน็อกฆ่าโซรันในคุกของโลกใหม่ ร่างของเขาก็ถูกฝังไว้ที่เนินเขารกร้างหลังเมืองหลวง

หลังจากนั้นไม่นานสโลนก็ปล่อยพวกเขาออกมา