บทที่ 1915

วอลเตอร์พูดอย่างสบาย ๆ เขาเห็นว่าพอลนั้นจำแดร์ริลได้ แต่ก็เหมือนกับทุก ๆ คนในห้องโถงนี้

ขวับ

สีหน้าพอลเปลี่ยนไปทันใด เขาดูโกรธเกรี้ยวมาก

‘เวร ไอ้โง่วอลเตอร์ กล้าดียังไงไปมีเรื่องกับพี่ใหญ่แดร์ริล?’

เพียะ

วินาทีต่อมาพอลก็ยกมือขึ้นตบวอลเตอร์ เขานั้นใส่แรงทั้งหมดลงไปกับตบฉาดนั้น

วอลเตอร์ยกมือกุมแก้มบวมฉึ่งไว้

“ท่านประธานพอล” วอลเตอร์ร้องตะโกน เขานั้นเกือบจะร้องไห้แล้ว “ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะเป็นประมุขสำนักประตูสุราลัย ผมก็ไม่ได้ไปลามปามอะไรเขา แต่ว่าเขาก็ตบผม ผมก็ยอมปล่อยไป อีกอย่างเขาอยากจะช่วยดาราหญิงสองคนนี่ผมก็เลยบอกให้เขาขอร้องผม ไม่เห็นจะมีอะไรผิดเลย”

เพียะ

พอลตบวอลเตอร์อีกฉาด ก่อนตวาด “ไม่เห็นจะมีอะไรผิดเหรอ? แกกล้าพูดว่าไม่มีอะไรผิดเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงบอกให้พี่ใหญ่แดร์ริลมาขอร้อง?”

พอลนั้นโมโหมากจนตัวสั่นเทา เขาจ้องวอลเตอร์เขม็งและบอกว่า “วอลเตอร์ ฮาร์ต จากวันนี้เป็นต้นไปแกไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับกาแล็กซี่เอนเตอร์เทนเมนต์อีกแล้ว ฉันขอประกาศว่าจากนี้ไปกาแล็กซี่เอนเตอร์เทนเมนต์จะอยู่ภายใต้ชื่อของพี่ใหญ่แดร์ริล”

อะไรนะ?

ทั้งห้องโถงต่างก็เงียบสงัด

วอลเตอร์นั้นพูดไม่ออก เขารู้ว่าก่อนที่แดร์ริลจะตั้งสำนักประตูสุราลัย เขารู้จักกับนักธุรกิจชั้นนำหลากหลายสาขา แต่นั่นมันก็หลายปีมาแล้ว วอลเตอร์ไม่คิดไม่ฝันว่าประธานพอลที่เขาชื่นชมนั้นจะนับถือแดร์ริลและยกกาแล็กซี่เอนเตอร์เทนเมนต์ให้แดร์ริลไปแบบนั้น

จีเซลล์และลาน่าเองก็ตกใจมากเช่นกัน

พวกเธอเห็นนักธุรกิจตัวฉกาจที่แทบจะยึดครองอุตสาหกรรมทางเทคโนโลยีไว้คนเดียวในจักรวาลโลกยืนอยู่ต่อหน้าแดร์ริลและปฏิบัติกับเขาด้วยความนับถือ

พวกเธอคิดว่าวอลเตอร์และแดร์ริลคงสู้กันจนเละเทะ พวกเธอไม่คิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันเช่นนี้

ฝูงชนต่างก็มองแดร์ริลอย่างตะลึง พวกเขาพูดไม่ออก

วอลเตอร์นั้นใช้สถานะหัวหน้าของบริษัทบันเทิงมาบังคับแดร์ริลให้ขอร้อง แต่ว่าเพียงพริบตาแดร์ริลก็กลายเป็นประธานและวอลเตอร์ก็ไม่เหลืออะไรเลย

นี่มันเหลือเชื่อมาก