บทที่ 1916

วันต่อมาที่พระราชวังเวสต์ริงตัน

อากาศนั้นดีมาก แสงอาทิตย์ส่องสว่างสดใส

ธงรอบพระราชวังโบกสะบัดไปตามแรงลม ในห้องโถงหลักก็มีบรรยากาศของการเฉลิมฉลอง

มีที่นั่งนับพันที่เตรียมไว้ในห้องโถงหลัก มีเหล่าเสนาอำมาตย์นั่งเรียงลำดับ พวกเขาต่างก็มีรอยยิ้มประดับบนหน้าและดูมีความนอบน้อม

โดน็อกใส่ชุดคลุมมังกร เขายิ้มขณะที่นั่งอยู่บนบังลังก์มังกร

นี่คือวันขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการของโดน็อก เขาจัดงานขึ้นในห้องโถงหลักและเชิญเหล่าเสนาอำมาตย์ทั้งหลายมาเข้าร่วม เขายังประกาศให้โลกได้รับรู้เพื่อที่ว่าทุกคนสามารถเข้าร่วมกับการเฉลิมฉลองนี้ได้

ตอนนั้นก็มีเสนาบดีคนหนึ่งยืนขึ้นเพื่อสรรเสริญโดน็อก

“ฝ่าบาท ขอแสดงความยินดีที่ทรงได้ขึ้นครองราชย์”

“ขอทรงพระเจริญ ฝ่าบาท พระองค์เป็นผู้ที่ชะตาลิขิตมาให้ได้เป็นจักรพรรดิและนำความรุ่งเรืองมาสู่เวสต์ริงตัน”

“ขอให้เหล่ากระหม่อมได้ถวายการเคารพ…”

เสียงแสดงความยินดีจากเหล่าบรรดาข้าราชบริพารต่างก็ดังกึกก้องในห้องโถง โดน็อกรู้สึกยินดีมาก เขายกแก้วขึ้นดื่มและบอกว่า “ดีมาก ดี การเปลี่ยนราชวงศ์นี้ราบรื่นก็ต้องขอขอบคุณพวกท่าน เหล่าเสนาบดีทั้งหลาย เรามองเห็นการทำงานหนักของพวกท่านแล้วดังนั้นวันนี้มาดื่มและเฉลิมฉลองกันเถอะ”

ซูม

“โดน็อก ออกมารับความตายของแกซะ”

พวกเขาได้ยินเสียงคำรามอย่างมีโทสะกึกก้องมาจากท้องฟ้า

เหล่าเสนาบดีและองครักษ์ต่างก็ตัวสั่นเทาเมื่อได้ยินเสียงดังก้องนั้นขณะที่พวกเขามองไปที่ต้นทางของเสียง

พวกเขาต่างก็ตะลึงงันเมื่อได้เห็น

พวกเขามองเห็นร่างมหึมาอยู่บนท้องฟ้า

มันเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยาวประมาณ 50 เมตร ทั้งร่างเป็นสีม่วง มันดูเหมือนเป็นเสือและมีปีกบนหลัง และรอบร่างยังมีสายฟ้าแผ่ออกมา

นี่คือสัตว์เทพดุร้ายที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักว่าราชาอสูรเถาอู้นั่นเอง

ส่วนชายที่มีใบหน้าเย็นชาดุดันซึ่งยืนอยู่บนหลังของมันก็คือแดร์ริล