บทที่ 1918

แดร์ริลไม่ได้หวาดกลัวแม้ว่าเขาต้องเผชิญกับคู่ต่อสู้นับพันก็ตาม

พลังของเขาระเบิดออก จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นช้า ๆ

“ตายซะ”

“วิชาอภิมหาบรรลัยกัลป์”

แดร์ริลตะโกนอย่างบ้าคลั่ง อากาศรอบตัวเขาบิดเบี้ยวขณะที่พายุรุนแรงเริ่มก่อตัวและมุ่งหน้าเข้าฝูงชน

“อ๊าก”

องครักษ์มากกว่าร้อยคนต่างก็ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดเมื่อโดนโจมตีด้วยพลังที่น่ากลัว พวกเขากระเด็นขึ้นไปกลางอากาศก่อนที่จะร่วงมาจมกองเลือดอยู่บนพื้น

เฮือก

เสนาบดีคนอื่นต่างก็ตกใจและตัวสั่นเทาเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า แต่ไม่ใช่โดน็อก

แดร์ริลนั้นแข็งแกร่งเกินไป

เขามาแค่คนเดียวแต่ว่าเขากลับมีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ ไม่มีคู่ต่อสู้คนไหนสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้ ไม่มีแม้แต่คนเดียว

ดวงตาโดน็อกหดเล็กลง เขาแอบเคลื่อนพลังภายในเงียบ ๆ เพื่อรักษาการบาดเจ็บของเส้นเลือดหัวใจ เวลาเดียวกันโทสะก็พลุ่งพล่านในใจ

แดร๋ริลยังไม่อยู่ในขั้นเทพยุทธ์ด้วยซ้ำ แต่ว่าเขาก็แข็งแกร่งเพียงนี้แล้ว หากว่าโดน็อกไม่รีบกำจัดเขาในเร็ววันชายคนนี้ต้องก่อปัญหามากขึ้นในอนาคตแน่

“โจมตี”

โดน็อกตะโกนสั่งคนของเขาราวคนบ้า “ทุกคน โจมตีมัน ไม่ว่ายังไงวันนี้เราต้องฆ่าแดร์ริลให้ได้ ฆ่ามัน”

จากนั้นโดน็อกก็เร่งความเร็วของการใช้พลังภายในรักษาตัวเอง เขานั้นประมาทมากเกินไปตอนที่เขาโจมตีแดร์ริล ซึ่งทำให้เขาต้องบาดเจ็บ เขานั้นรู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องนี้

ฮือฮา

องครักษ์ต่างก็ดาหน้ากันเข้าไปในห้องโถงหลัง ดูเหมือนว่าจะมีกันหลายแสนคน

โดน็อกหัวเราะ

เขานั้นจองหองมากเมื่อได้เห็นองครักษ์สวรรค์และทหารหลวง เขาตะโกนใส่แดร์ริล “แกยังคิดว่าตัวแกลำพังจะฆ่าฉันได้เหรอ? วันนี้อย่าได้คิดรอดไปจากที่นี่เลย”

จากนั้นโดน็อกก็คำรามว่า “จัดการแดร์ริล ดาร์บี้ซะ ฉันไม่สนว่ามันจะอยู่หรือตาย”

ขวับ ขวับ ขวับ

ทหารหลวงกู่ตะโกนและโจมตีแดร์ริลเหมือนคลื่นโหมกระหน่ำ