บทที่ 192

ผู้ประมูลเคาะค้อนของเขาเพื่อให้ทุกคนฟัง

เขาตะโกน "เม็ดยาเทวะ เริ่มต้นจากหนึ่งพันล้าน การประมูลเริ่มได้!"

ฝูงชนโห่ร้อง พวกเขาเสนอราคากันไม่หยุด เพียงนาทีเดียว ราคาของเม็ดยาก็พุ่งทะยานไปถึงสี่พันล้าน!

'เ-ี่ยอะไรเนี่ย?' แดร์ริลตกใจ ก่อนหน้านี้เขาขายเม็ดยาเทวะให้แบรนดอนในราคาสองพันล้าน และให้ซาคาเรียห์—ผู้ที่แบรนดอนแนะนำให้—ในราคาสามพันล้าน ตอนนั้นเขานึกว่าเขาได้กำไร

ใครจะไปรู้ว่าเม็ดยาจะมีราคาสูงกว่าในโรงประมูล! ราคาเสนอพุ่งไปถึงสี่พันล้าน และไม่มีทีท่าว่ามันจะหยุดสูงขึ้นเลย

แด๊กซ์เองก็กำลังจะเสนอราคา แต่แดร์ริลดึงเข้าไว้ เขาถามด้วยความสับสน "แดร์ริล คุณทำอะไรน่ะ?"

แด๊กซ์คิดจะคว้าเม็ดยานี้ไว้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เขาไม่อยากติดอยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นห้าไปตลอดชีวิต! เม็ดยาเทวะนี่เป็นของหายาก ไม่ว่าเขาจะต้องเสียเงินไปเท่าไหร่ เขาก็จะต้องได้มันมาให้ได้

เมื่อเห็นแด๊กซ์ที่กำลังหัวร้อน แดร์ริลก็ส่ายหัว "แด๊กซ์ อย่าร่วมกับคนพวกนั้น เม็ดยาเทวะนั่นเป็นของจริง แต่พลังวิญญาณของมันหายไปหมดแล้ว มันเสียสรรพคุณไปแล้ว มากยิ่งกว่านั้น เม็ดยานี้มีพิษอยู่หนึ่งในสาม พลังวิญญาณที่คอยสร้างสมดุลนั้นหายไป มันจึงมีเพียงพิษที่เหลืออยู่ การกินมันเข้าไปจะสร้างผลร้ายกับนายแทน"

พลังวิญญาณหายไปแล้ว?

แด๊กซ์งงงวย เขานั่งลง ดูประหลาดใจ เขาถาม "แดร์ริล คุณรู้ได้ยังไง?"

เพื่อนของเขาคนนี้ทำให้เขาประหลาดใจได้ไม่หยุดหย่อน

'ฉันสร้างมันด้วยตัวเองตั้งหลายครั้ง แน่นอนสิว่าฉันต้องรู้' แดร์ริลคิด

เขาหัวเราะ "ฉันบอกนายไม่ได้ตอนนี้ แต่นายต้องเชื่อฉัน"

แด๊กซ์พยักหน้า—เขาเชื่อแดร์ริลหมดใจ