บทที่ 193

ทริสตันเองก็กระวนกระวายเช่นกัน เขากล่าว "อีวอน ทำไมเธอไปปกป้องเขา? เขาบอกเองว่าเม็ดยาเทวะเป็นของปลอม อย่าไปปกปิดมันให้เขาสิ"

จูเลียนขมวดคิ้ว เขามีหน้าที่การรักษาความสงบเรียบร้อยในงานประมูล หากเป็นคนอื่น เขาคงส่งคนพวกนี้ออกไปข้างนอกแล้ว ยังไงก็ตาม นี่คืออีวอนแห่งตระกูลยัง เขาจึงเลือกเชื่อเธอ เขาพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "มันโอเคหากคุณแค่ล้อเล่น โปรดเบาเสียงด้วยครับ"

ในขณะที่จูเลียนกำลังจะไป แดร์ริลก็กล่าวอย่างแผ่วเบา "คุณโรเจอร์ เม็ดยาเทวะของคุณสูญเสียสรรพคุณทางยาไปแล้ว คุณไม่ควรขายมันนะ"

ทั้งฝูงชนหันไปมองแดร์ริล

หมอนี่ต้องบ้าแน่ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่งานประมูลพิเศษที่ใหญ่โตแบบนี้จะขายยาไร้สรรพคุณ?

จูเลียนหยุดเดิน เขาถาม "คุณว่าไงนะ?"

อีวอนกระวนกระวาย เธอดึงแขนเสื้อของแดร์ริลแล้วกล่าวขอร้อง "แดร์ริล ได้โปรดหยุดพูด"

อีวอนเชื่อในทักษะการประเมินวัตถุโบราณ แต่เขาจะไปรู้เรื่องการบ่มเพาะได้ยังไง? เธอโน้มน้ามจูเลียนก่อนหน้านี้ได้ แต่แดร์ริลก็ยังพูดออกมา นี่เป็นเรื่องยุ่งที่ยากจะจัดการ

"ฉันท้าให้แกพูดมันอีกรอบดูสิ!" จูเลียนขู่

แดร์ริลยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า เขามองไปที่จูเลียนด้วยท่าทางจริงจัง แล้วกล่าว "ฉันบอกว่าเม็ดยาเทวะนั่นสูญเสียสรรพคุณไปแล้ว ถ้ามีคนกินมันเข้าไป พวกเขาอาจตาย"

สูญเสียสรรพคุณ?

จูเลียนแค่นเสียง โดยไม่โต้เถียงใด เขากล่าวอย่างเย็นชา "ฉันไม่สนใจว่านายเป็นใคร โปรดออกไปซะ!"

เขาจะไม่ยอมให้ใครมาสร้งปัญหาในระหว่างงานประมูล

อีวอนกัดริมฝีปากของเธออย่างหมดหนทาง เธอขอร้องจูเลียน "คุณโรเจอร์ ฉันขอร้อง ได้โปรดใจเย็นก่อน เขาไม่ได้รู้เรื่องการบ่มเพาะมากนัก ดังนั้นเขาจึงพูดออกไปแบบนั้น ฉันขอโทษแทนเขาด้วย ได้โปรดอย่าไล่เขาออกไป"

"คุณยัง ผม..." จูเลียนอึกอัก

ตระกูลยังเป็นนักสะสมวัตถุโบราณ เหล่าชนชั้นสูงนั้นล้วนมอบวัตถุโบราณให้กันเป็นของขวัญ ดังนั้นเขาจึงเดินเส้นทางสายเดียวกับพวกยัง หากเขาเมินคำขอร้องของอีวอน มันอาจแย่กับเขาในอนาคต

อีกอย่าง เขาเหลือบไปมองแด๊กซ์ แซนเดอร์ส ที่นั่งข้างเขา ทำไมแดร์ริลเป็นเพื่อนกับเขาได้ พวกแซนเดอร์สนั้นได้รับการเคารพอย่างสูง และไม่มีใครกล้าล่วงเกินพวกเขา

ดังนั้น จูเลียนจึงแค่นเสียงหัวเราะแล้วเดินจากไปพร้อมพวกยาม