บทที่ 1943

แดร์ริลยิ้ม “มันเป็นธรรมเนียมของเวสต์ริงตันที่คนแข็งแกร่งกว่าจะได้ครองตำแหน่งผู้นำ โดน็อกนั้นเคยเป็นจักรพรรดิแต่ว่าฉันเอาชนะเขาได้แล้วเขาก็หนีไป ตอนนี้ฉันเป็นจักรพรรดิ เธอแปลกใจเหรอองค์หญิงลองก์?”

“ฉัน…” ควินซี่กัดริมฝีปากแน่นจนเกือบหลั่งเลือด หัวใจเธอเต้นกระหน่ำ เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

เธอนั้นทั้งประหลาดใจและโมโห ‘แดร์ริลนั้นเชื่อถือไม่ได้มาตลอด ฉันเคยคิดว่าเขาคงไม่มีอะไรดี มากที่สุดที่เขาทำได้ก็คือเป็นประมุขสำนักประตูสุราลัย มันน่าประหลาดใจที่ตอนนี้เขาเป็นจักรพรรดิ แล้วเขาเป็นจักรพรรดิแต่ว่าไม่ได้ใส่ชุดคลุมมังกรแปลว่าเขามาที่นี่เพื่อหลอกฉัน เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจ ชั่วช้าอะไรอย่างนี้’

ควินซี่ควบคุมโทสะและพูดเบา ๆ ว่า “ฝ่าบาท ได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย ก่อนหน้านี้หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว”

เธอนั้นลังเลที่จะขอโทษแดร์ริล แต่ว่าก็ไม่มีทางเลือกเพราะตอนนี้แดร์ริลเป็นจักรพรรดิ

“ฝ่าบาทเหรอ?” แดร์ริลเดินเข้ามาใกล้อย่างตั้งใจ เขาพินิจควินซี่ใกล้ ๆ เขายิ้มและบอกว่า “องค์หญิงลองก์ เธอไม่คิดว่าเรียกฉันแบบนั้นมันฟังห่างเหินเกินไปหน่อยเหรอ?”

ควินซี่นั้นเกือบจะร้องไห้ออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ เธอเป็นคนฉลาดแล้วจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าแดร์ริลหมายความว่ายังไง? แต่ว่าด้านนอกก็มีองครักษ์อยู่มากมาย เธอไม่สามารถเรียกเขาว่าสามีของเธอได้

เฮ้อ

แดร์ริลถอนใจเมื่อเห็นว่าควินซี่รู้สึกสับสนแค่ไหน เขาพูดอย่างผิดหวังว่า “ฉันได้ยินว่าเธอมาที่นี่เพื่อเซ็นสัญญาสงบศึก แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่มีความสุขและก็ไม่มีอารมณ์จะเซ็นสัญญาอะไรด้วย”

เขาแอบลอบมองท่าทีของควินซี่

‘ฮ่าฮ่า ใครใช้ให้ก่อนหน้านี้เธอดูถูกฉันล่ะ ฉันก็ต้องใช้โอกาสที่มีวันนี้เพื่อปั่นหัวเธอให้สมใจอยากนั่นแหละ’ เขาคิด

ร่างควินซี่สั่น “ฝ่าบาท หมายความว่าพวกเราจะไม่เซ็นสัญญาสงบศึกกันอย่างนั้นหรือเพคะ?”