บทที่ 1944

”พระสวามี…” ควินซี่กัดปากแน่นและพูดเบา ๆ

เธอหน้าแดงก่ำ ความจริงก่อนหน้านี้เธอดูถูกแดร์ริลและถึงขนาดรู้สึกขยะแขยงเมื่อเห็นเขา เธอเกลียดการคลุมถุงชนให้แต่งงานครั้งนี้มาก แต่ว่าตอนนี้เธอต้องเก็บศักดิ์ศรีเอาไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าแดร์ริล

“ดีมาก ต่อไปเวลาเธอเจอฉันต้องเรียกฉันแบบนี้ทุกครั้งนะเข้าใจไหม?” แดร์ริลพูดพร้อมยิ้ม

ควินซี่พยักหน้ารัว

แดร์ริลนั้นตื่นเต้นมากเมื่อเห็นว่าควินซี่ยอมเชื่อฟังเขา เขานั้นสามารถปราบควินซี่ที่จองหองมาตลอดลงได้ มันเป็นความรู้สึกที่ดีจริง ๆ

เวลาเดียวกันแด๊กซ์ เซสเตอร์ ซาร่า โมนิก้า อีเวตต์ และคนอื่น ๆ ต่างก็รวมตัวกันอยู่ในห้องโถงหลักของคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์ในเมืองมิด

ตอนนี้เป็นเวลาดึกและทั้งเมืองมิดก็เงียบสงัด แต่ว่าไฟในสวนของตระกูลคาร์เตอร์ก็ยังสว่างไสว กลุ่มคนที่อยู่ในห้องโถงหลักต่างก็เงียบพร้อมสีหน้าเป็นกังวล

โดน็อกฆ่าโซรัน และแดร์ริลก็ไปที่เวสต์ริงตันเพียงลำพังเพื่อแก้แค้นให้พ่อทูนหัว พวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าตอนนี้แดร์ริลเป็นอย่างไร

ทีแรกแด๊กซ์และเชสเตอร์อยากไปพร้อมแดร์ริลแต่ว่าเขาอยากให้ทั้งสองอยู่ที่ตระกูลคาร์เตอร์ที่กำลังอยู่ในสถานการณ์อ่อนไหวและต้องการการคุ้มกัน

ตอนนี้แด๊กซ์มองไปรอบ ๆ และพูดว่า “ไม่มีประโยชน์ที่เราจะมานั่งกังวลกันอยู่แบบนี้ ผมคิดว่าเราน่าจะรวบรวมคนแล้วไปที่เวสต์ริงตันเพื่อช่วยแดร์ริล พี่เชสเตอร์จะอยู่ที่นี่คอยปกป้องตระกูลคาร์เตอร์”

เขาผลุนผลันยืนขึ้นเพราะว่าเขาทนไม่ไหว ขณะที่เขากำลังจะเรียกรวมคน เชสเตอร์ก็ห้ามเขาไว้

“เดี๋ยวก่อน ฉันคิดว่าการที่แดร์ริลไปคนเดียวน่าจะเป็นประโยชน์มากกว่า อย่างน้อยเขาก็เคลื่อนไหวได้สะดวกโดยไม่โดนจับได้ หากว่านายพาคนไปช่วยเขาตอนนี้ นายอาจจะไปทำให้แผนของแดร์ริลล่มได้” เขาพูดรู้สึกไม่สบายใจ

เชสเตอร์พูดต่อ “อีกอย่างโดน็อกก็เป็นจักรพรรดิอยู่ตอนนี้ แค่เขาสั่งมาคำเดียว นายอาจจะโดนทหารนับหมื่นนับแสนจัดการจนราบคาบก็ได้ แล้วตอนนั้นนายจะทำยังไง? แดร์ริลอาจจะต้องหาทางมาช่วยนายอีก”