บทที่ 1952

โดน็อกยิ้มและไม่พูดอะไรอีกขณะที่เขาเข้าเมืองหลวงไปพร้อมเดบร้า

ตอนนั้นทางเข้าเมืองหลวงของเวสต์ริงตันมีทั้งหมดสี่ประตูและทุกด้านก็มีการเฝ้ายามแน่นหนา

โดน็อกอยู่ที่เวสต์ริงตันมาหลายปีและเขาก็คุ้นเคยกับเมืองหลวงอย่างมาก เขาเลี่ยงยามทั้งหมดที่เฝ้าประตูอยู่ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงเมืองหลวง เขาก็เจอโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่ในที่ห่างไกลเงียบ ๆ และสั่งให้เจ้าของเตรียมห้องไว้สองห้อง

ช่วงที่พวกเขาได้ใช้ร่วมกันสองสามวันมานี่ โดน็อกนั้นทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมาก เขานั้นทั้งฉลาดและทำให้เดบร้าประทับใจ

ด้วยพลังของโดน็อกนั้นเขาสามารถจะล่วงเกินเดบร้าได้ตลอดเวลา แต่ว่าเขาก็ไม่ทำ

โดน็อกมีแผน มันจะมีความหมายกับเขามากหากว่าสามารถเอาชนะใจเดบร้าได้แทนที่จะได้เพียงร่างกายเธอมาเท่านั้น

เขารู้ว่าเดบร้าและแดร์ริลมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน หากว่าเขาอยากเอาชนะใจเดบร้า แดร์ริลต้องใจสลายแน่ ไม่มีเรื่องอะไรที่จะทำให้ผู้ชายรู้สึกแย่ได้ไปกว่าการที่ต้องเสียคนรักให้กับชายอื่น

เมื่อพวกเขาเข้ามาในโรงเตี๊ยม เดบร้าก็มองท้องถนนที่วุ่นวายตรงหน้าและรู้สึกตื่นตา “ศิษย์น้อง เมืองหลวงนี่ใหญ่จริง ๆ มีเรื่องหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย”

โดน็อกยิ้มบาง “ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงนั้นยิ่งสวย คุณจะได้เห็นเองหากว่าถึงกลางคืน”

จากนั้นเขาก็พูดอย่างอดทนว่า “ศิษย์พี่ เราเดินทางมานานแล้ววันนี้ เราต่างก็เหนื่อยอ่อน ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ เมื่อถึงกลางคืนผมก็จะลงมือ พอผมครองบัลลังก์ได้สำเร็จ ผมจะยึดความงามของเมืองหลวงยามค่ำคืนมาให้ศิษย์พี่”

เมื่อเขาพูด โดน็อกไม่อาจเก็บซ่อนแววตาคาดหวังได้

เขาอยากจะพุ่งเข้าไปในพระราชวังและฆ่าแดร์ริลทันทีเพื่อยึดบัลลังก์มา แต่ว่าเขาก็ระงับความเดือดพล่านร้อนรนนี้เอาไว้

แดร์ริลทายถูก ขวานแยกนภาจะแสดงพลังที่แท้จริงในช่วงกลางคืน โดน็อกนั้นเป็นคนระมัดระวังและไม่ยอมเสี่ยง

เดบร้าตอบ “ได้ ศิษย์น้อง ฉันขออวยพรล่วงหน้าให้นายทำสำเร็จ ไม่ต้องห่วงฉันจะช่วยนายทีหลัง”

ขณะที่พูดพวกเขาก็เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมและต่างแยกเข้าห้องไปพักผ่อน