บทที่ 1951

’แค่รอความตายอยู่ที่นี่เหรอ?’ พวกเขาคิด

ตอนนั้นไม่มีใครพูดอะไร ยิ่งพวกเขาคิดเรื่องนี้มากแค่ไหนก็ยิ่งรู้สึกแย่ ยิ่งรู้สึกผิดหวังมากขึ้นเท่านั้น

เวลาเดียวกันโดน็อกก็อยู่ที่หุบเขาลืมเลือน หลังจากพักรักษาตัวได้สามวันอาการบาดเจ็บของเขาก็หายสนิทดีเพราะการดูแลอย่างใส่ใจของเดบร้า เกเบิ้ล

ตอนนั้นวีนัสยิ้มอยู่ขณะที่นั่งอยู่ในห้องโถงหลักของหุบเขาลืมเลือน

โดน็อกประสานมือก้มหัวคำนับให้วีนัส “ท่านประมุข อาการบาดเจ็บของผมหายดีแล้ว ผมมากล่าวลา ผมอยากจะไปแก้แค้นแดร์ริล”

“ได้” วีนัสพยักหน้า “เมื่อออกจากเขาไปต้องระมัดระวังให้มาก หากว่าต้องการความช่วยเหลือก็ให้บอกฉันทันที”

วีนัสนั้นเห็นได้ว่าโดน็อกทะเยอทะยานและมุ่งมั่นที่จะยึดบังลังก์กลับคืนมา และเพราะว่าเขาเป็นศิษย์ของเธอ เธอก็จะช่วยเขาอย่างเต็มที่สุดความสามารถ

“ขอบคุณมากครับท่านประมุข ผมเข้าใจแล้ว” โดน็อกตอบ

ตอนนั้นเดบร้ากัดริมฝีปากและพูดเบา ๆ “ท่านประมุข ฉะ-ฉันเองก็อยากออกจากหุบเขาเหมือนกัน ก่อนนี้ฉันเสียความทรงจำไปและฉันก็ลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกเป็นยังไง ฉันอยากจะออกไปดูโลกภายนอกสักหน่อย”

เดบร้านั้นเบื่อมากเพราะว่าเธออยู่ที่หุบเขาลืมเลือนมานานกว่าหนึ่งเดือน เธออยากออกไปด้านนอกมานานแล้ว

วีนัสคิดเรื่องนี้จากนั้นก็ยิ้มและพยักหน้าบอกว่า “นั่นก็ดี หากว่าเป็นเช่นนั้นเธอก็ควรออกไปกับโดน็อก ทั้งสองคนจะได้ช่วยดูแลกัน”

โดน็อกยิ้มและบอกว่า “ใช่ศิษย์พี่หญิง เราไปด้วยกัน ผมรู้จักสถานที่น่าสนใจมากมาย ผมพาคุณไปได้นะ”

‘ดีเลย’ เดบร้าคิด

หัวใจของเธออบอุ่นเมื่อได้ยินดังนั้นและเธอก็ตกลงอย่างมีความสุข