บทที่ 1950

หลังจากที่เมแกนพูดจบ ศิษย์สำนักง้อไบ๊จำนวนหนึ่งก็เดินมาด้านหน้าและบีบปากของทุกคนในตระกูลคาร์เตอร์

แด๊กซ์และคนอื่น ๆ ปกติก็คงจะต่อต้านขัดขืน แต่ว่าตอนนี้มือและเท้าพวกเขาโดนมัดไว้ ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือก พวกเขาจำต้องอ้าปากออกเมื่อโดนบีบกราม

เมแกนหยิบขวดหยกออกมา ในขวดนั้นมียาเม็ดสีดำอยู่ แฟนนี่กรอกยาพวกนี้เข้าปากทุกคนในตระกูลคาร์เตอร์ ยานี้ก็คือโอสถโลกมืดมิดนั่นเอง

เมแกนคิดอย่างถี่ถ้วน มันคงจะไม่สนุกหากว่าฆ่าแด๊กซ์และคนอื่น ๆ ไปซะ เธอให้พวกเขากินโอสถโลกมืดมิดและเมื่อไม่มียาแก้พิษพวกเขาก็ต้องตายอย่างน่าอนาถ

เธอคำนวณเวลาเอาไว้อย่างพอเหมาะ พวกเขาแต่ละคนกินยาเข้าไปคนละห้าเม็ด และคืนถัดมาพิษก็จะออกฤทธิ์ ตอนนั้นแดร์ริลก็จะกลับมาทันได้เห็นแด๊กซ์และคนอื่น ๆ ตายเพราะพิษ

แดร์ริลจะได้เห็นครอบครัวและเพื่อนของเขาตายอย่างทรมาน แค่คิดถึงเรื่องนี้เมแกนก็รู้สึกมีความสุข

เธอนั้นไม่ห่วงเลยว่าแดร์ริลจะทำยาแก้พิษได้ คัมภีร์พิสุทธิ์อมตะนั้นเป็นคัมภีร์ที่น่าทึ่งมากที่สุด และมีแต่เพียงเธอเท่านั้นที่รู้เรื่องโอสถโลกมืดมิดนี้ ไม่ว่าแดร์ริลจะฉลาดรอบรู้สักแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางคิดหายาแก้ได้ในเวลาอันสั้น

ตึง

แค่ไม่กี่วินาทีหลังจากที่กินโอสถโลกมืดมิดเข้าไป แด๊กซ์ เชสเตอร์ และคนอื่น ๆ ต่างก็ตัวสั่นเทาและนิ่วหน้าแน่น

ตอนนั้นทั้งแด๊กซ์และเชสเตอร์ต่างก็หน้าซีดเผือด ในใจเขารู้สึกสงสัย

‘นี่มันยาพิษอะไรกัน?’

ผลของยานั้นรุนแรงมาก มันปิดกั้นพลังภายในไว้ทันทีและตอนนี้พวกเขาก็ไม่สามารถใช้พลังภายในได้อีกต่อไป

ไม่แค่เท่านั้น ช่องท้องพวกเขาก็เหมือนบีบแน่นด้วย

‘รุนแรงมาก.. นี่มันยาพิษอะไรกัน?’ พวกเขาต่างสงสัย