บทที่ 1957

โดน็อกโมโหจัด เขาจ้องแดร์ริลขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ “แดร์ริล ฉันจะตัดหัวแกออกแน่วันนี้ จากนั้นฉันจะไปหาจูปาเจี๋ยแล้วก็หั่นมันเป็นหมื่น ๆ ชิ้น”

แดร์ริลหัวเราะเสียงเย็น “ก็ได้ ถ้าแกอยากจะฆ่าฉันก็เข้ามาเลย”

ปัง

รังสีอันตรายน่ากลัวระเบิดออกจากร่างของแดร์ริล ตอนนั้นบรรยากาศรอบข้างพวกเขาก็ราวกับถูกแช่แข็ง

ปัง

พวกเขาต่างได้ยินเสียงกระจ่างดังสนั่นและง้าวสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นในมือของแดร์ริล เพียงพริบตารังสีเลือดของง้าวสวรรค์ก็บังเกิดและอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเลือด

“มาดูกันว่าวันนี้แกจะตัดหัวฉัน หรือฉันตัดหัวแกกันแน่” แดร์ริลพูดเสียงเย็นชา

พวกเขาต่างก็จ้องมองกันอยู่กลางอากาศ กลิ่นอายจากร่างของทั้งสองทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนผัน

หลายคนที่อยู่บนพื้นดินต่างก็กังวลใจแทนแดร์ริล แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งและมีง้าวสวรรค์แต่โดน็อกก็มีอาวุธมหาประลัย แดร์ริลอาจจะเอาชนะโดน็อกไม่ได้

แต่แดร์ริลนั้นไม่กังวลแม้แต่น้อย เขาไม่ได้เข้าโจมตีทันทีแต่คำรามว่า “องครักษ์สวรรค์ ตั้งค่ายกล”

ทันใดนั้นเงาร่างสิบกว่าร่างจากกลุ่มทหารม้าดำก็เหาะขึ้นมาบนฟ้า พวกเขาต่างก็ใส่เกราะสีม่วงทองและมีกลิ่นอายแข็งแกร่ง พวกเขาคือทหารแถวหน้าของเวสต์ริงตัน องครักษ์สวรรค์นั่นเอง

เหล่าองครักษ์สวรรค์ขยับร่างกายเพียงชั่วพริบตาและเข้ามาล้อมโดน็อกไว้ตรงกลาง

‘เวร’ โดน็อกโมโหจนหน้าแดงก่ำ

เหล่าองครักษ์สวรรค์เคยเป็นทหารที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา ในวันที่เขาขึ้นครองราชย์ แดร์ริลบุกเข้ามาในพระราชวังเพียงลำพังและกลุ่มองครักษ์สวรรค์ก็ตั้งค่ายกลเพื่อกักขังแดร์ริล

แต่มาตอนนี้ไม่เพียงพวกองครักษ์สวรรค์จะสนับสนุนแดร์ริลเป็นจักรพรรดิเท่านั้น พวกเขาถึงกับช่วยแดร์ริลโจมตีตน

พวกนี้มันเป็นพวกทรยศขี้ขลาด