บทที่ 197

ใบหน้าของสาวน้อยมืดลง ปู่ของเธอจะมีโอกาสรอดเพียงสิบเปอร์เซ็นในโรงพยาบาล เธอจะเสี่ยงได้ยังไง? เธอจ้องที่แดร์ริล จากนั้นก็เข้าไปหาปู่ของเธอแล้วเตรียมตัวตามที่แดร์ริลแนะนำ

ในตอนนั้น อีวอนดึงแขนของเธอเพื่อหยุด เธอหันไปหาแดร์ริลแล้วถาม "แดร์ริล คุณมั่นใจเหรอ? นี่มันเป็นเรื่องความเป็นความตายนะ" อีวอนกังวลอย่างมาก

แดร์ริลหัวเราะ เขากล่าว "มันจะเรียบร้อย ผลจากวิธีของผมนั้นดีกว่าผลลัพธ์จากโรงพยาบาลมาก"

สาวน้อยปีนไปข้าง ๆ ปู่ของเธอ เธอกดจุดชีพจรวิญญาณจากมือซ้าย และมือขวานั้น เธอก็ทำแบบเดียวกันที่จุดทางเดินชีพจร ในเวลาเดียวกัน เธอก็โคจรพลังภายในแล้วพยายามผลักดันพิษออก

ฝูงชนเงียบสนิท แต่ผู้บ่มเพาะมากมายส่ายหัวของพวกเขาด้วยความไม่เห็นด้วย พวกเขาคิดว่าแดร์ริลนั้นเพ้อเจ้อทั้งเพ! พวกเขาเห็นด้วยกับสาวน้อย การกดจุดชีพจรทั้งสองนั้นเป็นข้อต้องห้ามใหญ่ หากไม่เรียบร้อย มันอาจทำให้ตายได้ ทั้งสองจุดสำคัญนั้นไม่ควรแตะต้องหากไม่ต้องการที่จะตาย!

คนที่กังวลที่สุดในห้องดูจะเป็นแซ็ค หัวใจของเขาเหมือนจะระเบิด หากชายชราไม่ถูกรักษา ไม่ใช่แค่เขาที่จะแย่ แต่ทั้งตระกูลของเขาจะตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน เขาพบว่ามันแปลกที่เม็ดโอสถแบบนั้นอันตรายนัก

เขากำหมัดแน่น ภาวนาอย่างเงียบงันให้ชายชราตื่นขึ้นมา ไม่มีทางอื่นแล้ว—เขามีโอกาสรอดน้อยกว่าสิบเปอร์เซ็นด้วยซ้ำหากไปโรงพยาบาลตอนนี้ วิธีของแดร์ริลเป็นวิธีเดียวที่จะคืนชีพให้ชายชรา

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง สีสันบนใบหน้าของชายชราเริ่มกลับมา การหายใจจองเขาเริ่มกลับมานิ่ง

เหล่าผู้บ่มเพาะอ้าปากค้าง—มันได้ผล?

ถึงแม้ชายชราจะยังไม่ตื่น แต่ก็ดูเหมือนอันตรายจะผ่านไปแล้ว สาวน้อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอเดินไปหาแดร์ริลแล้วพยักหน้า "ขอบคุณ ฉันขอรู้ชื่อคุณได้ไหม?" ถึงแม้แดร์ริลจะช่วยชีวิตปู่เธอไว้ และเธอเองก็ขอบคุณเขาเรื่องนี้มาก แต่น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นยะเยือกเหมือนเดิม มันคือความหยิ่งยโสที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกดำของเธอ

"เหอะ เขามันโชคดีมาก! ช่วยชีวิตคนได้จากการเดาสุ่มและความผิดพลาด!" ทริสตันเย้ย