บทที่ 1971

’ฉันจับตัวลิลี่ไว้ แล้วก็เป็นคนชี้ชะตาว่าพวกตระกูลคาร์เดอร์จะอยู่หรือตาย หากว่าฉันจับเดบร้าได้ แดร์ริลก็จะต้องหมดสิ้นท่า ฉันอยากให้แดร์ริลมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแล้วอ้อนวอนขอให้ฉันอภัย’ เมแกนคิดรู้สึกยินดี

สิ่งสำคัญที่สุดของเมแกนก็คือการบังคับให้แดร์ริลมาหมอบราบคาบแก้วกับเธอ ไม่มีความจำเป็นที่เธอต้องมาเสียเวลามากมายอะไรกับโดน็อก

ไม่ว่าอย่างไรโดน็อกก็มีขวานแยกนภาที่แสนน่าประหวั่นอยู่ในมือ

เมื่อได้ยินดังนั้น โดน็อกก็อึ้งไป เขานิ่วหน้าแน่น ‘เมแกนคนนี้หลังจากสร้างเรื่องราวมามากมาย เธอไม่อยากจะสู้กับฉันแต่แค่จับตัวเดบร้าเหรอ?’

ตอนนั้นเดบร้าตัวสั่นเทา และเธอก็เริ่มกังวลขึ้นมาฉับพลัน

อึดใจต่อมาเดบร้าก็ดึงแขนเสื้อโดน็อกค่อย ๆ และพูดเบา ๆ “ศิษย์น้อง ทำไมพวกเขาถึงอยากได้ตัวฉันล่ะ?”

แม้ว่าเสียงเธอจะเบา แต่ว่าทุกคนก็ได้ยินเธออย่างชัดเจน

ทุกคนต่างก็มองเดบร้าอย่างตกใจ

‘’เดบร้ากับโดน็อกกลายเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันเหรอ?"

‘นี่ฉันหูฝาดหรือเปล่า?’

เมื่อสิบปีก่อนโดน็อกนำทัพเวสต์ริงตันมาซุ่มโจมตีตระกูลคาร์เตอร์ แดร์ริลทุ่มเทกายใจปกป้องพวกเขาและตอนนั้นเดบร้าก็อยู่ด้วย เดบร้าที่เป็นผู้หญิงของแดร์ริลน่าจะต้องต่อต้านโดน็อก แล้วพวกเขาไปมีอาจารย์คนเดียวกันตั้งแต่ตอนไหน?

ตอนนั้นทุกคนต่างก็สงสัยและไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า

โดน็อกไม่ได้สนใจสายตาฉงนของทุกคน เขายิ้มนิด ๆ และปลอบเดบร้า “ไม่ต้องห่วงศิษย์พี่หญิง ผมอยู่ที่นี่ไม่มีใครพาคุณไปได้”

ในอดีต โดน็อกคงไม่สนใจเรื่องความปลอดภัยของเดบร้า เขานั้นเป็นคนเย่อหยิ่งและก็มีชื่อเสียงในเวสต์ริงตัน เขานั้นถึงกับเคยเป็นจักรพรรดิ แล้วเขาจะยอมให้มีคนมาทำตัวหยาบคายต่อหน้าเขาได้อย่างไร?

ที่สำคัญ เดบร้าก็เป็นเหมือนเครื่องรางคุ้มภัยของเขา ตราบใดที่เดบร้ายังอยู่ด้วย แดร์ริลก็ไม่กล้าทำอันตรายเขา

โดน็อกมองเมแกนและพูดทีละคำอย่างชัดเจน “เมแกนขอโทษนะ คงทำอย่างที่ขอไม่ได้ เดบร้าเป็นศิษย์พี่ของฉัน เธอใช้ชีวิตของตัวเองปกป้องฉันจากแดร์ริล หากฉันมอบตัวเธอให้ฉันก็คงเป็นพวกไม่รู้จักบุญคุณ”