บทที่ 2006

”แดร์ริล” แอมโบรสไม่อยากจะเสียเวลากับเรื่องไร้สาระอีก เขาพูดเย็นชา “ฉันเพิ่งฝังเมแกนไป และฉันก็เตรียมจะพานายกลับไปตัดสินโทษที่เมืองหลวงด้วยเช่นกัน แต่เพราะเห็นแก่เอร่า ฉันจะปล่อยนายไปคราวนี้ คราวหน้านายคงไม่โชคดีอีกแล้วถ้าตกมาอยู่ในมือฉัน”

เพราะว่าสายฝนเบาลง แอมโบรสก็โบกมือ “ทุกคนฟัง ไปกันได้แล้ว” จากนั้นเขาก็เดินลงเขาง๊อไบ๊ไปโดยไม่หันมาแลเบื้องหลัง

แดร์ริลถอนใจขณะที่มองแผ่นหลังแอมโบรส

ตอนนั้นเอร่าก็เดินเข้ามา เธอกัดริมฝีปากและบอกว่า “พ่อ หนูจะไปกับพี่ชายก่อน ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”

เอร่าเป็นผู้หญิง ดังนั้นเธอจึงอ่อนไหวกว่า เธอมองเห็นว่า แดร์ริลมีเรื่องต้องดิ้นรนหลายอย่างที่บอกไม่ได้ที่ต้องอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดกับแอมโบรสแบบนี้

อืม

แดร์ริลพยักหน้าพร้อมยิ้ม

แม้ว่าลูกชายจะต่อต้านเขา ลูกสาวเขาก็ยังคงใจดี และห่วงใยดังนั้นเขาจึงโล่งใจเล็กน้อย

เอร่าไม่ได้พูดอะไรอีก เธอหันหลังจากไป

“แดร์ริล”

สโลนมองแดร์ริลด้วยความรู้สึกซับซ้อน จากนั้นเธอก็ถามเบา ๆ “องค์หญิงอีเวตต์ยังปลอดภัยใช่ไหม?” สโลนทำได้เพียงถามแดร์ริลตอนที่แอมโบรสไม่อยู่ ในที่สุดเธอก็มีโอกาส

อีเวตต์เป็นเพียงคนเดียวที่สโลนคิดถึงเมื่อตอนที่จักรพรรดิโลกใหม่สวรรคต

“เธอ… เธอก็ดี” แดร์ริลยิ้มตอบเธอ

แดร์ริลตัดสินใจว่า จะไม่บอกเธอเรื่องที่เมแกนบังคับให้อีเวตต์กินโอสถโลกมืดมิด เขาไม่อยากให้เธอกังวลมากเกินไป

“ถ้างั้นก็ดี” สโลนผ่อนคลายก่อนที่เธอจะพูดอย่างใส่ใจ “ดูแลตัวเองด้วย เอาไว้เราค่อยเจอกันใหม่”

จากนั้นสโลนก็หันหลังเดินออกจากห้องโถงหลักและตามกองทัพโลกใหม่ไป

แดร์ริล ลิลี่ และคนอื่น ๆ ที่เหลืออยู่ที่เขาง้อไบ๊ สายฝนเย็นยังคงตกอยู่ทำให้บริเวณนี้ยิ่งดูว่างเปล่าไร้ชีวิต

“สามี”