บทที่ 2015

ที่เมืองลิลี่เดล ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของโลกใต้เมฆี

เมืองลิลี่เดลนั้นเป็นด่านแรกของคนที่จะมาโลกใต้เมฆีทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือ

ตอนนั้นมีคนเดินเตร่ไปที่ประตูเมือง

ชายคนนี้สูงและมีกลิ่นอายเฉพาะตัว เขาดูเหนื่อยล้าเพราะการเดินทางที่ยาวนาน

ชายคนนี้ก็คือ แดร์ริล

หลังจากที่ได้ข่าวว่าเดบร้าอยู่ที่โลกใต้เมฆี แดร์ริลก็เหาะมาหนึ่งวันและในที่สุดก็มาถึงที่นี่

‘ให้ตายสิ’

ตอนนั้นแดร์ริลตกใจเมื่อเห็นว่าเมืองลิลี่เดลอยู่ห่างไปไม่ไกล

เขาเห็นว่ามีทหารอยู่ที่กำแพงเมืองรอบลิลี่เดล พวกเขามีดาบยาวในมือขณะที่ยืนเฝ้ายาม ยังมีจุดตรวจสอบที่ประตูเมืองที่คอยตรวจตราทุกคนที่เข้าออกเมือง

ตอนนี้ลิลี่เดลมีการป้องกันที่แน่นหนา เป็นเหมือนกำแพงเหล็กที่แม้แต่แมลงวันก็ผ่านเข้าไปไม่ได้

กองทัพโมอาน่าเหนือตั้งค่ายอยู่ที่ป่าห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตรนอกเมืองลิลี่เดล แม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปแต่ก็รู้สึกแทบหายใจไม่ออกจากรังสีสังหารที่แผ่ออกมา

แดร์ริลกลับมาได้สติหลังผ่านไปชั่วอึดใจ

ดูเหมือนว่าหยางเจียนเข้ามารุกโลกใต้เมฆีแล้ว พวกเขาต้องคอยเฝ้าระวังอยู่

ขณะที่เขาบ่นกับตัวเอง แดร์ริลก็รีบเดินไปทิศทางนั้น

พวกเขาจะสู้ก็สู้กันไป ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา สิ่งสำคัญสำหรับเขาตอนนี้ก็คือต้องหาเดบร้าให้ได้อย่างรวดเร็ว

“นาย หยุดตรงนั้นเลย”

ทหารสองสามนายหยุดแดร์ริลที่หน้าประตูเมือง

หัวหน้ามองแดร์ริลหัวจรดเท้าพร้อมยื่นมือออกมาพูดเสียงเย็น “ขอดูเหรียญตรานายหน่อย”

หัวหน้าก็คือทอซ เซย์น เขานั้นเป็นหัวหน้าขององครักษ์เมืองลิลี่เดล

เพราะว่าเมืองโมอาน่าเหนือเตรียมจะรุกรานพวกเขา ประชากรเมืองลิลี่เดลทุกคนจึงมีเหรียญตราใช้ผ่านเข้าออกเมือง เพื่อเป็นการป้องกันสายลับที่จะเข้ามา