บทที่ 2014

หยางเจียนพยักหน้าเห็นชอบ จากนั้นสายตาเขาก็เลื่อนไปมองแอมโบรส เขาไม่สามารถปกปิดความชื่นชมไว้ได้ “เจ้าหนู เจ้ายังเด็กแต่ก็มีความกล้าหาญในสนามรบ ข้าต้องการคนมีความสามารถเช่นเจ้า เจ้ายินดีจะติดตามข้าออกศึกไหม?”

เอ่อ…

แอมโบรสตะลึงไปทันที จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างดุดัน “พ่ะย่ะค่ะ”

แอมโบรสนั้นโมโหมากตอนที่โดนจับกุม เขาเป็นองค์ชายที่แข็งแกร่งสูงส่ง เขาจะมาเจอกับความอับอายแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

แต่เมื่อเขารู้ถึงตัวตนของหยางเจียน แอมโบรสก็ยอมรับได้

หยางเจียนคือสุดยอดปรมาจารย์เอ้อหลางที่เลื่องชื่อ ดังนั้นการแพ้ให้เขาจึงไม่ใช่เรื่องน่าอาย

จากนั้นผู้บ่มเพาะแข็งแกร่งคนนี้ก็ชวนให้เขาเข้าร่วมทีม นี่เป็นเกียรติไม่ว่ากับใครก็ตาม ดังนั้นเขาจะปฏิเสธได้อย่างไร?

“ดีมาก ดี” หยางเจียนหัวเราะ

เขานั้นอารมณ์ดีมากเมื่อแอมโบรสรับคำขอ เขายังคงหัวเราะอย่างพึงพอใจ

เขารู้ว่าจะเป็นการง่ายขึ้นที่จะได้ครองทวีปอื่น ๆ เมื่อมีคนมีฝีมือเพิ่มขึ้นข้างกาย แล้วจะไม่มีความสุขได้อย่างไร?

จากนั้นเจ้าศักดินาเคนนี่ก็พาหยางเจียนเข้าวังไปพักผ่อน

วันต่อมาหยางเจียนก็เตรียมตัวจากไป เขานำทัพหลายแสนนานมุ่งหน้าไปสู่โลกใต้เมฆี

โลกใต้เมฆีนั้นเป็นเป้าหมายที่สองของหยางเจียน

ข่าวเรื่องที่หยางเจียนนำทัพบุกทวีปต่าง ๆ และโลกใหม่ก็ยอมจำนนนั้นไม่นานก็แพร่ไปทั่วทั้งเก้าทวีป

ดินแดนอื่น ๆ ล้วนหวาดกลัว

สุดยอดปรมาจารย์เอ้อหลางนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังในเก้าทวีปอยู่แล้วมานานนับพันปี พลังของเขามากสุดหยั่งถึง ทวีปโมอาน่าเหนือนั้นก็เป็นดินแดนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาทุกดินแดนอยู่แล้ว และเมื่อหยางเจียนต้องการนำทัพบุกดินแดนอื่น ใครเล่าจะสามารถหยุดเขาได้?

ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์คาร์เตอร์ในเมืองมิดที่จักรวาลโลก

แดร์ริลนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถงหลักและรอฟังข่าวอย่างร้อนใจ เขาได้ข่าวแว่วมาเรื่องหยางเจียนนำทัพมาบุกดินแดนอื่น ๆ แต่ว่าเขากลับห่วงเรื่องเดบร้ามากกว่า