บทที่ 2013

พวกเขาจบสิ้นแล้ว

ราชวงศ์โลกใหม่ที่อยู่มานับพันปีดูเหมือนว่าจะโดนทำลายในอีกไม่นานนี้

หยางเจียนยินดีที่เจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดยอมจำนน เขารีบนำกองทัพและพาแอมโบรสเข้าเมืองหลวง การเดินทางนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น

ครึ่งวันต่อมา กองทัพโมอาน่าเหนือก็มาถึงเมืองหลวงของโลกใหม่

ตอนนั้นเจ้าศักดินาเคนนี่และเสนาบดีทั้งหลายก็มาอยู่ที่ทางเข้าเมืองหลวง

โอ้

เจ้าศักดินาเคนนี่และเสนาบดีต่างพากันตกใจเมื่อเห็นทหารโมอาน่าเหนือหลายแสนนายพร้อมรังสีสังหาร

พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังอันน่าหวาดหวั่นของหยางเจียน

ความรู้สึกปั่นป่วนของเจ้าศักดินาเคนนี่ค่อย ๆ สงบนิ่งแม้ว่าเขาจะตกใจมากก็ตาม

สุดยอดปรมาจารย์เอ้อหลางดูสูงส่งและกดข่ม และเขาก็มีพลังที่โดดเด่น ไม่มีใครในเก้าทวีปสามารถต่อกรกับเขาได้ มันไม่น่าอายที่ต้องก้มหัวให้คนอย่างหยางเจียน

เมื่อเขาคิดเรื่องนี้ เจ้าศักดินาเคนนี่ก็ถอนใจโล่งอกเมื่อได้เห็นแอมโบรสท่ามกลางหมู่ทหาร

เขาไม่สนใจบัลลังก์ตราบใดที่แอมโบรสปลอดภัย

โอ้

สุดท้ายเจ้าศักดินาเคนนี่ก็สูดหายใจลึก เขาทำใจให้นิ่งก่อนที่จะเดินออกมาช้า ๆ เขาก้มหัวให้หยางเจียน “ฝ่าบาททรงพระเจริญ” ในเมื่อเขาจำนนให้หยางเจียนแล้ว เขาจึงไม่ใช่จักรพรรดิอีกต่อไป

“ฝ่าบาททรงพระเจริญ” เสนาบดีที่อยู่ด้านหลังเขาก็คุกเข่าลงเช่นกัน

กึก

แอมโบรสที่ถูกจับเป็นเชลยอยู่ในกองทัพตัวสั่นสะท้าน เขามองเจ้าศักดินาเคนนี่จากที่ไกล ๆ และรู้สึกผิดจนพูดไม่ออก แต่เวลาเดียวกันเขาเองก็ซึ้งใจมาก

พ่อของเขายอมสวามิภักดิ์หยางเจียนก็เพราะเขา