บทที่ 2031

’ให้ตายสิ’

แดร์ริลสูดหายใจลึก เขารู้สึกโล่งใจ

โชคดีที่เหล่านางกำนัลและขันทีไม่อยู่รอบด้านมาเห็นว่าเขาเข้ามาให้ห้องของจักรพรรดินี ไม่อย่างนั้นคงยากที่จะอธิบายว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่

เฮ่อ…

ขณะที่เขาบ่นในใจ แดร์ริลก็แอบมองจักรพรรดินีอีกครั้ง และเขาก็ต้องสูดหายใจเข้าลึก เขาตะลึงไปไม่สามารถละสายตาไปจากพระนางได้

จักรพรรดินีนอนอยู่บนเตียงนุ่ม เธอก็ใส่ชุดนอนบางเบาทำจากผ้าไหม เรือนร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามจนบรรยายไม่ได้ ดวงตาเธอหลับ ขนตายาวเป็นแพของเธอก็สั่นไหว แสนเย้ายวน

จักรพรรดินีนั้นงดงามล่อลวงมาก

แดร์ริลได้สติกลับมาหลังจากที่ยืนอยู่สองสามนาที

‘ทำไมฉันถึงได้ตื่นตะลึงไปแบบนี้เนี่ย? ฉันน่าจะต้องรีบไปตอนที่พระนางยังหลับ’

หากจักรพรรดินีตื่นขึ้นมาพระนางจะให้อภัยเขาไหม?

แดร์ริลคิด เขากำลังจะจากไป

เฮ้อ…

ทันทีที่เขาหันหลัง เขาก็ได้ยินพระนางถอนใจออกมาแผ่วเบา

เวร

แดร์ริลตกใจมากจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

‘เวร จักรพรรดินีรู้ตัวแล้วเหรอ?’

แดร์ริลไม่กล้าขยับสักนิดและไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง เขารู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกจากปาก

“องค์จักรพรรดิ…”

ขณะที่แดร์ริลกำลังร้อนรน เขาก็ได้ยินจักรพรรดินีร้องพร่ำออกมาเบา ๆ อีกครั้ง “ฝ่าบาท รู้ไหมว่าหม่อมฉันเหนื่อยมากช่วงหลายปีนี้… หม่อมฉันคิดถึงพระองค์มาก”