บทที่ 2041

’อะไรน่ะ?’

หลังจากที่แดร์ริลเที่ยวถามเพิ่มไปอีกสองสามคน เขาก็มาเจอชายชราที่ดูเหมือนเทพ ทันใดนั้นเขาก็นิ่วหน้า

ชายชราคนนี้ดูเย่อหยิ่งมาก

เขานั้นใส่ชุดยาวสีดำ มีโครงหน้ายกสูง มีท่าทางดูเหมือนเทพ แม้ว่าเขาจะใส่เสื้อผ้าแบบธรรมดาแต่ก็มีบรรยากาศที่แตกต่างออกไป

แดร์ริลรู้สึกได้ว่าชายชราคนนี้มีความแข็งแกร่งเกินหยั่งที่ตัวเขาเองก็เข้าไม่ถึง

เขายิ่งแปลกใจเมื่อเห็นว่าชายชราคนนี้เชิดใส่เขา ทั้งที่ผู้สูงส่งคนอื่น ๆ ต่างก็แสดงออกอย่างเคารพเขา

น่าสนใจมาก

ชายชราคนนี้มีบุคลิกที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ

แดร์ริลคิดเรื่องนี้ ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม ชายชราก็เดินเข้ามาหาเขา

“เจ้าคือคนที่ปล่อยข้าออกมาจากเจดีย์เจ็ดมหาสมบัติอย่างนั้นรึ?” ชายชราถามอย่างเย็นชาพร้อมพินิจพิจารณาแดร์ริล เสียงเขาไม่ดังแต่ว่าก็พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

อะไรนะ?

แดร์ริลอึ้งไป

‘ฉันกำลังจะถาม แต่โดนถามแทนซะงั้น’

แดร์ริลยิ่งตื่นเต้นอยากรู้ตัวตนของชายชรา เขายิ้มเล็กน้อยพยักหน้าและบอกว่า “ใช่แล้วเป็นผมเอง ผมชื่อแดร์ริล ขอผมทราบนามสูงส่งของท่านได้ไหมครับ?”

“นามสูงส่งของข้า?”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ และบอกว่า “นามก็เป็นเพียงนาม จะมีค่าอันใด? ข้านั้นมีหลายนาม บางคนเรียกว่าหวังฉวี่ บ้างเรียกว่า หวังฉาน ซวนเว่ยจือ กุ่ยกู่จือ…”

เขาดูเฉยเมยตอนที่พูดถึงเรื่องตัวเอง และเขาก็ดูไม่ได้ใส่ใจอะไรกับชื่อพวกนั้น

‘อะไรนะ?’