บทที่ 2046

ควินซี่นั้นมักคิดว่าแดร์ริลไร้ประโยชน์ยกเว้นลูกไม้บางอย่างของเขา แล้วเขาจะรู้วิธีทำโอสถวารีได้ยังไง?

ให้ตายเถอะ

แดร์ริลหงุดหงิดใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ควินซี่พูด เขาหัวเราะขื่น จากนั้นก็มองควินซี่และบอกว่า “องค์หญิง ท่านกุ่ยกู่จือยังแน่ใจว่ากระหม่อมทำได้ หากว่าท่านไม่เชื่อกระหม่อมแล้วเชื่อท่านกุ่ยกู่จือไหม?”

แดร์ริลทนกับควินซี่มาพอแล้ว เธอไม่เคยพลาดโอกาสจะทำให้เขาต้องอับอาย

“แล้วใครจะไปแน่ใจล่ะว่านายปรุงโอสถได้จริงไหม?” ควินซี่ตอบอย่างโกรธ ๆ

แดร์ริลไม่อยากจะพูดอะไรอีก เขายิ้มบางและบอกว่า “ถ้างั้นก็รอดูกันไป…”

“เจ้าคนไร้…”

จักรพรรดินีมองทั้งสองคนทุ่มเถียงกันอย่างหมดปัญญา พระนางส่ายหน้าและยิ้มขื่น จากนั้นก็สั่งให้ขันทีข้างกายไปเรียกนักปรุงยาประจำราชสำนักมา

ไม่นานปรมาจารย์นักปรุงยาประจำราชสำนักห้าคนก็มาที่ห้องโถง พร้อมกันนั้นพวกเขาก็เตรียมหม้อปรุงยามาจำนวนหนี่งที่มีไว้เพื่อปรุงยาให้ราชวงศ์เท่านั้น

“เอาล่ะ” จักรพรรดินีพูดช้า ๆ “รีบปรุงยาเถอะ จงตั้งใจและอย่าให้มีข้อผิดพลาด”

โอสถโลกมืดมิดพวกนี้เป็นความเป็นความตายของโลกใต้เมฆี ดังนั้นพวกเขาต้องแน่ใจว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอน

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” นักปรุงยาทั้งห้าต่างก็ตอบและเริ่มปรุงยา

แดร์ริลเข้าไปร่วมกับพวกเขา พวกเขาต่างก็หยิบวัตถุดิบอย่างเชี่ยวชาญ ควบคุมหม้อและเริ่มการปรุงยา

ตอนนี้มีหม้อปรุงยาทั้งหมด 30 ใบและนักปรุงยาห้าคน ดังนั้นพวกเขาจึงรับผิดชอบหม้อคนละหกใบ เมื่อแดร์ริลเข้ามาช่วย เขาก็รับผิดชอบหม้อปรุงยาห้าหม้อ

แดร์ริลและนักปรุงยาอีกห้าคนของราชสำนักต่างก็คุมหม้อปรุงยาคนละห้าใบในเวลาเดียวกัน

จักรพรรดินีและเหล่าเสนาแม่ทัพต่างก็จับจ้องแดร์ริลตอนที่เขาทำงานอย่างไม่วางตา พวกเขาต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

พวกเขาสังเกตเห็นว่า แดร์ริลนั้นเชี่ยวชาญในเรื่องการปรุงยา

นักปรุงยาทั่วไปนั้นไม่สามารถมาปรุงโอสถให้กับราชวงศ์ได้ ดังนั้นปรมาจารย์นักปรุงยาทั้งห้าคนของพระราชวังนั้นจึงเคยปรุงยาระดับสูงมาก่อน การที่ต้องดูและหม้อปรุงยาห้าใบพร้อม ๆ กันนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา