บทที่ 2055

ดวงตาของหยางเจียนแดงก่ำ เขาจ้องแดร์ริลและคำราม “เจ้าหนุ่ม ข้าไม่ขอคงชื่อไว้หากว่าวันนี้ฆ่าเจ้าไม่ได้”

หยางเจียนมีโทสะเมื่อเขาเห็นคนของตนต้องบาดเจ็บทรมาน

“ฝ่าบาท ฆ่าเขาเสียพ่ะย่ะค่ะ”

จางจือตะโกนมาจากด้านหลัง “หากว่าท่านไม่จัดการเขา เขาจะสร้างปัญหาให้ท่านอีกในอนาคต”

มันน่ากลัวที่แดร์ริลรู้ว่าใต้ดินมีหินเหลวอยู่ และเขาสามารถอาศัยความได้เปรียบทางพื้นที่ได้อย่างฉลาดเพื่อเอาชนะทัพโมอาน่าเหนือ ศัตรูแบบนี้น่ากลัวเกินไป จางจือนั้นรู้สึกว่า ตนคุ้นเคยกับเรื่องดวงดาวและภูมิศาสตร์ แต่ก็ไม่รู้ว่ามีหินเหลวอยู่ใต้ดิน

“ไม่นะ อย่าฆ่าพ่อฉัน…” เอร่ากระซิบและตัวสั่นอย่างกระวนกระวาย

ซูม

หยางเจียนไม่ลังเล ออร่าอันน่าสะพรึงระเบิดออกจากร่างเขา เขาชำเลืองมองแดร์ริลขณะที่จับดาบสองคมสามแฉกไว้แน่น

หยางเจียนไม่สนใจอยากจะรู้ว่า แดร์ริลรู้ได้อย่างไรว่าใต้ดินมีหินเหลวอยู่ เขามีเป้าหมายเดียวเท่านั้น เขาต้องฆ่าแดร์ริล

หลังได้ยินที่จางจือพูด หยางเจียนยิ่งมุ่งมั่น เขารู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรวบรวมทั้งเก้าทวีปเป็นหนึ่งตราบใดที่แดร์ริลยังมีชีวิตอยู่

แดร์ริลต้องตายแม้วันนี้หยางเจียนจะครองโลกใต้เมฆีไม่ได้

เวรละ

แดร์ริลตกใจเมื่อรู้สึกได้ถึงเจตนาสังหารเข้มข้นจองหยางเจียน เขาหันหลังวิ่งหนี

เขารู้ว่าหยางเจียนมุ่งมั่นจะฆ่าเขาให้ได้ เขาคงตายแน่หากว่าไม่หนี

ฟุ่บ

แดร์ริลพุ่งกลับเข้าไปในประตูเมืองและตะโกน “ท่านกุ่ยกู่จือ ถึงเวลาท่านต้องออกโรงแล้ว”

แดร์ริลเหงื่อท่วมตัวเมื่อเขาตะโกนออกมา เขานั้นโล่งใจที่มีกุ่ยกู่จืออยู่ด้วย

โชคดีที่แดร์ริลมองการณ์ไกลและขอให้กุ่ยกู่จื่ออยู่ก่อน ไม่อย่างนั้นการที่เขาจะหนีจากโทสะของหยางเจียนได้นั้นคงเป็นเรื่องยาก แม้ว่าเขาจะมีการคุ้มครองจากยอดฝีมืออย่างแบรดลีย์และหยวนเทียนกังก็ตาม

ไม่นานกุ่ยกู่จื่อก็เดินออกมาช้า ๆ ก่อนที่จะมายืนข้างแดร์ริล

หยางเจียน จางจือและทุกคนในทัพโมอาน่าเหนือต่างก็มองกุ่ยกู่จือเขม็ง

‘อะไรกัน?’